Jan Kanty Zamoyski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Kanty Zamoyski (ur. 4 sierpnia 1900 w Starej Lubowli, zm. 28 września 1961 w Monte Carlo) – polski arystokrata, hrabia.

Życiorys[edytuj]

Syn Andrzeja i Marii Karoliny Józefiny Ferdynandy Burbon, księżniczki Obojga Sycylii, wnuczki Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii. Właściciel dóbr: Lubowla, Drużbaki i Mniszek w starostwie spiskim (Słowacja). Żonaty ze swoją siostrą cioteczną - infantką hiszpańską - Izabelą Alfonsiną Marią Teresą Antoniną Krystyną Mercedes Karoliną Adelajdą Rafaelą Burbon, księżniczką Obojga Sycylii, córką głowy królewskiego domu Burbonów-Sycylijskich - Karola Tankreda Burbona. Miał synów i córkę:

  • Karola,
  • Józefa,
  • Marię.

Jego siostra Karolina poślubiła swojego kuzyna - Ranierego Burbona, księcia Castro. W 1934 został powołany przez wielkiego mistrza zakonu św. Łazarza księcia Franciszka II Burbona Sewilskiego na pierwszego zwierzchnika (wielkiego przeora) w restytuowanej jurysdykcji polskiej zakonu. Siedzibą Wielkiego Przeoratu Polski był Zamek Stara Lubowla nad Popradem, spiska rezydencja hrabiego Jana. Od wojny na emigracji w Monte Carlo, gdzie zmarł 28 września 1961.

Był kawalerem honoru i dewocji zakonu joannitów (od 1927) i kawalerem wielkiego krzyża (GCLJ-J) zakonu lazarytów (od 1929).

Zobacz też[edytuj]