Jan Stanisław Zagórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Stanisław Zagórski
Herb
Herb Ostoja
podstoli wołyński
podstarości krzemieniecki
wojski większy
krzemieniecki
sędzia deputat do Trybunału Głównego Koronnego
Data śmierci

27 VII 1736

Ojciec

Stanisław Zagórski

Matka

Katarzyna Kamińska

Żona

Teresa Drohojowska
Anna Ledóchowaka

Dzieci

Józef Walenty
Teresa
Sebastian
Franciszek
Wojciech

Jan Stanisław Zagórski herbu Ostoja (zm. 27 VII 1736) – podstarości i wojski większy krzemieniecki, podstoli wołyński, dziedzic dóbr Potutorów i Wołkowce[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Stanisław Zagórski należał do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców)[2]. Jego przodkowie wywodzili się z Zagórzyc w gminie Michałowice, w powiecie krakowskim[3][4]. Był synem Stanisława Zagórskiego i Katarzyny Kamińskiej. Jego małżonką była Teresa Drohojowska, z którą miał syna Józefa Walentego, podkomorzego łuckiego. Ożenił się ponownie z Anną Ledóchowską, z którą spłodził córkę Teresę oraz synów - Sebastiana, zakonnika SJ, Franciszka, starostę owruckiego i Wojciecha Zagórskich[5].

Jan Stanisław Zagórski sprawował liczne funkcje i urzędy. Był w latach 1718-1732 wojskim większym krzemienieckim, następnie w latach 1732-1733 podstolim wołyńskim, pełnił także funkcje podstarościego krzemienieckiego[1] oraz sędziego deputata do Trybunału Głównego Koronnego[5].

Postać Jana Stanisława Zagórskiego została opisana w kazaniu ofiarowanym jego synowi Józefowi Walentemu w oktawę koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Łuckiej w 1749 roku. Poniżej fragment dot. Zagórskiego:

Ten [...] był Sędzią, potym Podstarościm Grodzkim Krzemienieckim, Podstolim Wołyńskim, Deputatem na Trybunał Wielki Koronny : iako zaś był estymowany z przykładnego Życia, z nieposzlakowanej Sprawiedliwości, y ze wszystkich Cnot pobożnych, publiczna dotąd nie przestaie, y potym nie przestanie głosić Sława. Umiał Ten zacny Zięmianin, y Honoru, y Fortuny od Boga Sobie powierzoney zażyć tak dobrze, że to wszystko było naypierwey z Chwałą Boską, z pomnożeniem Oyczystey Sławy, y z konserwacyą Ludzkiey przyiaźni. A dopędzaiąc lat Swoich terminu, obmyśliwszy całość Fortuny dla Zacnego Potomstwa, exuvias smiertelnośći swoiey złożyć kazał na S. Rożancowey Gorze, bez żadney pogrzebowey pompy; nie każąc się nawet chować w grobie, ale w przysionku Kościelnym w ziemi [...][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Urzędnicy wołyńscy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185-186.
  2. K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. X, s. 23, t. XI, s. 485.
  3. J. Laberschek, K. Tunia, M. Wyżga, Pod Krakowem. Monografia historyczna gminy Michałowice. Tom I. Do schyłku XVIII wieku, Kraków 2014, s. 78.
  4. J. Krzepela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku. T. 1. Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 124.
  5. a b c A. Filipowicz, Kazanie w oktawę solennej koronacji cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny, Poczajów 1749, s. 4-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. XVII, s. 361.
  • A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. XIV, s. 61.
  • Urzędnicy wołyńscy XIV-XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185-186.
  • A. Filipowicz, Kazanie w oktawę solennej koronacji cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny, Poczajów 1749.