Jean Dominique Cassini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Giovanni Cassini.
Portret autorstwa Boilly'ego

Jean Dominique Cassini (ur. 30 czerwca 1748 w Paryżu, zm. 18 października 1845 w Thury-sous-Clermont) – francuski kartograf i astronom.

Pochodził ze znanej rodziny astronomów pochodzenia włoskiego. Jego ojcem był César François Cassini de Thury. Został członkiem Akademii Nauk w 1770 roku. Po śmierci ojca był dyrektorem obserwatorium.

Najważniejszym jego dziełem jest dokończenie wielkiej Karty Francji. Mapa ta, mająca 182 arkuszy i wykonana w skali 1:86400, charakteryzuje się dużą dokładnością. Jej łączna powierzchnia wynosi 11 metrów kwadratowych. Oprócz tego wraz z Pierre'em Méchainem i Andrienem-Marie Legrende'em pracował nad astronomiczno-trygonometrycznym połączeniem Londynu z Paryżem.

Podczas rewolucji francuskiej był przez siedem miesięcy więziony, ale został uniewinniony. Po reorganizacji akademii został członkiem Instytutu, a Napoleon I Bonaparte mianował go hrabią. Ostatnie lata swego życia spędził w rodzinnym majątku Thury. Jego syn Alexandre Henri Gabriel de Cassini był botanikiem i wojskowym.

Napisał: Voyage fart par ordre du roi 1768-1769 pour éprouver les montres marines de Jules Leroy (1770). Autor rozpraw o nachyleniu igły magnesowej (1791), o komecie 1769 (1773), o pierścieniach Saturna, o zakryciu gwiazd przez Księżyc (1778), o pochyłości ekliptyki (1781), o temperaturze piwnic obserwatorium (1789). Opisał historię obserwatorium Cassinich oraz swoich przodków w dziele Mémoires pour servir à l'histoire des sciences (1810). Pod koniec życia wydał tom poezji.

Bibliografia[edytuj]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna Ilustrowana (1892-1914), tom 11, str. 142.