Jezioro Lusowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Lusowskie
Ilustracja
Pomosty wędkarskie w Lusówku
Położenie
Państwo

 Polska

Miejscowości nadbrzeżne

Lusowo, Lusówko

Region

Pojezierze Poznańskie

Wysokość lustra

79,6 m n.p.m.

Morfometria
Powierzchnia

117,5-121,9 ha

Wymiary
• max długość
• max szerokość


3,7 km
0,5 km

Głębokość
• średnia
• maksymalna


8,6 m
19,5 m

Długość linii brzegowej

8830m

Objętość

10479,0 tys. m³

Hydrologia
Klasa czystości wody

III[1] (w roku 2000)

Rzeki zasilające

Sama

Rzeki wypływające

Sama

Rodzaj jeziora

rynnowe

Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Lusowskie”
Ziemia52°25′50″N 16°40′20″E/52,430556 16,672222
Mapka jeziora

Jezioro Lusowskiejezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Tarnowo Podgórne, leżące na terenie Pojezierza Poznańskiego.

Jezioro leży około 5 km na zachód od granic Poznania. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta, brzegi niemal bezleśne. Przez jezioro przepływa lub, według innych autorów, rozpoczyna się w nim rzeka Sama. Na północno-wschodnim krańcu jeziora znajduje się wieś Lusowo, zaś na południowo-zachodnim Lusówko.

Dane morfometryczne[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 117,5 ha[1] do 121,9 ha[2]. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 79,6 m n.p.m.[2] Średnia głębokość jeziora wynosi 8,6 m[2], natomiast głębokość maksymalna 19,5 m[2].

W oparciu o badania przeprowadzone w 2000 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości[1].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Na północnym brzegu akwenu stwierdzono w 1997 występowanie chrząszcza Anogcodes melanurus z rodziny zalęszczycowatych, co było nowym stanowiskiem na terytorium Polski[3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Według lokalnej legendy w akwenie zamieszkiwać miał jeziornik, którego miejscowi oskarżali o wszelkie tragedie i unikali brzegów jeziora oraz plaż. Wyjątek od tej reguły stanowiła niezbyt rozgarnięta, ale urocza Małgośka, która pewnej nocy wyciągnęła jeziornikowi haczyk rybacki z nogi i serdecznie się z nim zaprzyjaźniła. Gdy pewnego dnia zaginęło rodzeństwo z Lusowa, wieś oskarżyła jeziornika. Dzieci odnalazły się nad jeziorem, ale nie dlatego, że jeziornik je porwał, tylko uratował, gdy szły w stronę bagien. Od linczu uratowała go wiejska staruszka, rozpoznając w nim niejakiego Grzecha, dawniej wsiowego łobuza, który poszedł na bagna, zaginął i od tego czasu pokutował w jeziorze. Po wypowiedzeniu jego imienia chłopak zniknął i pokuta uległa wypełnieniu. Nad jeziorem przestało straszyć[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 544. ISBN 83-232-1732-7.
  2. a b c d według IRŚ za Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 544. ISBN 83-232-1732-7.
  3. Paweł Jałoszyński i inni, Nowe stanowiska Oedemeridae (Coleoptera: Tenebrionoidea) w Polsce, „Wiadomości Entomologiczne”, Poznań 2013.
  4. Tomasz Sikorski, O pewnym jeziorniku, co pokutował w Jeziorze Lusowskim, w: Prasowa Powiatowa 17., nr 29/39/2018, s.3, ISSN 2544-3925

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]