Jia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jia
Przykłady naczyń typu jia z XIV wieku p.n.e.
Przykłady naczyń typu jia z XIV wieku p.n.e.
Nazwa chińska
Pismo uproszczone
Pismo tradycyjne
Hanyu pinyin jiǎ
Wade-Giles chia

Jia – wykonywane z gliny lub z brązu rytualne naczynie do wina, używane w starożytnych Chinach (epoki Shang i Zhou).

Naczynia typu jia służyły do wylewania wina na ziemię podczas składani ofiar przodkom. Miały postać głębokiego naczynia przypominającego kubek z uchem, wspartego na trzech lub czterech nogach i z dwoma symetrycznie ułożonymi wypustkami u góry, służącymi prawdopodobnie do zawieszania nad paleniskiem[1]. Zdobiono je zazwyczaj motywem taotie.

Pierwsze jia pojawiły się w okresie chińskiego neolitu (5000-2000 p.n.e.). Na powszechną skalę używano ich w czasach dynastii Shang i we wczesnej epoce Zhou, później straciły na popularności na rzecz innych naczyń[1].

Przypisy

  1. a b Jia (ang.). britannica.com. [dostęp 2011-03-24].