Johannes Quistorp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Johannes Heinrich Quistorp
Ilustracja
Zdjęcie Johannesa Quistorpa
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1822
Greifswald
Data i miejsce śmierci 9 maja 1899
Szczecin
Zawód, zajęcie przedsiębiorca

Johannes Heinrich Quistorp (ur. 14 listopada 1822 w Greifswaldzie, zm. 9 maja 1899 w Szczecinie) – szczeciński przedsiębiorca i posiadacz dóbr ziemskich. Fundator wielu regionalnych przedsięwzięć filantropijnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Johannes Quistorp urodził się 14 listopada 1822 w Greifswaldzie jako najstarszy syn królewskiego komisarza. Będąc szesnastolatkiem zaczął kształcić się w rostockim przedsiębiorstwie J.G. Michaelis & Sohn, w którym przepracował kilka lat na stanowisku asystenta. W roku 1846 przeprowadził się on do Szczecina, a następnie, po odbyciu rocznej służby wojskowej, nawiązał współpracę z różnymi firmami (m.in. Goldammer&Schleich). W 1850 roku założył własne przedsiębiorstwo. W roku 1852 ożenił się z Wilhelminą Theune (1830-1886). Miał z nią pięcioro dzieci: Marię (ur. 1853), Heinricha (ur. 1856, zginął tragicznie w roku 1880), Johanne (ur. 1858), Luise (ur. 1859), Martina (ur. 1860). W 1888 roku ożenił się po raz drugi z Mathilde Leidloff.

Był przedsiębiorcą i filantropem. Założył fabrykę cementu portlandzkiego „Lebbin” w Lubinie, która pod jego kierownictwem została przekształcona w przedsiębiorstwo akcyjne. Posiadał również cegielnię parową na Stołczynie oraz dobra ziemskie w Dusewitz, Wittenfelde, Schlietz na Rugii i w Szczecinie. Był założycielem spółki budowlanej i inicjatorem powstania nowych dzielnic Szczecina: Westendu, Neu Westendu i Braunsfelde (obecnie zachodnia część centrum, Łękno i Pogodno). W latach 1852-1866 pełnił funkcję hanowerskiego konsula królewskiego. Posiadał tytuł radcy handlowego. Był jednym z pierwszych kapitalistów w Szczecinie i Prusach, który na początku ery industrializacji w XIX wieku angażował się w sprawy socjalne swoich pracowników. Finansował budowę szkół, pensji, schronisk, sierocińców i fundacji. Zmarł 9 maja 1899 roku. Na miejsce jego ostatniego spoczynku odprowadzały go tłumy mieszkańców Szczecina. Pochowany został na cmentarzu, na terenie zakładów Bethanien, przy obecnej ulicy Ks. P. Wawrzyniaka.

Przedsięwzięcia filantropijne[edytuj | edytuj kod]

Szlak turystyczny, upamiętniający Johannesa Quistorpa i jego syna Martina, których działalność filantropijna obejmowała m.in. utworzenie w Szczecinie terenów rekreacyjnych
  • Ufundowanie kompleksu zakładu opiekuńczego Bethanien w roku 1868 prowadzonego przez siostry diakoniski.
  • Przekazanie miastu ziemi, na której zgodnie z jego życzeniem powstał Quistorp Park, obecnie Park Kasprowicza.
  • Odstąpienie miastu placu budowlanego przy ulicy Wielkopolskiej 15, z przeznaczeniem pod budowę gimnazjum.
  • Naprawa drogi Stołczyn-Glinki we współpracy z F. Jahnem (jesień 1867). Quistorp dostarczył szlakę węglową ze swojej cegielni parowej na Stołczynie;
  • Założenie kasy dla wdów i sierot;
  • Sfinansowanie budowy szkoły podstawowej w Lubinie;
  • Współfinansowanie kilku zakładów opiekuńczych.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]