José Manuel García-Margallo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
José García-Margalló Marfil
Ministro Exteriores-Garcia Margallo en octubre de 2013.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1944
Madryt
Minister spraw zagranicznych i kooperacji Hiszpanii
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Okres urzędowania od 22 grudnia 2011
Poprzednik Trinidad Jiménez
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

José Manuel García-Margalló Marfil (ur. 13 sierpnia 1944 w Madrycie) – hiszpański polityk, specjalista ds. polityki monetarnej, od 1994 do 2011 poseł do Parlamentu Europejskiego, następnie minister.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1965 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Deusto. W 1972 uzyskał tytuł magistra (na Harvardzie). Doktoryzował się z dziedziny prawa na Uniwersytecie Miguela Hernandeza w Alicante (2002).

W młodości był związany z Hiszpańską Młodzieżą Monarchistyczną oraz Federacją Studiów Niezależnych (Federación de Estudios Independientes, FEDISA) założoną przez Manuela Fragę Iribarnego.

Po ukończeniu studiów licencjackich został zatrudniony jako inspektor podatkowy. Od 1977 pracował w Ministerstwie Kultury (do 1979). Od 1990 prowadził praktykę adwokacką. W 1977 został wybrany z listy UCD z okręgu Melilla w skład pierwszego Kongresu Deputowanych pochodzącego z wolnych wyborów od 1936. Był przewodniczącym Komisji Petycji Kongresu Deputowanych (1979–1982). W 1982 wszedł do parlamentu z listy Partii Ludowej w okręgu Walencja zostając rzecznikiem ds. gospodarczych i finansowych (1986–1994).

W 1994 z ramienia PP został posłem do Parlamentu Europejskiego, gdzie był wiceprzewodniczącym Podkomisji ds. Monetarnych (1994–1999) oraz przewodniczącym Komisji Gospodarczej i Monetarnej (1999–2004). Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w 1999, 2004 i 2009. W VI kadencji pełnił obowiązki wiceprzewodniczącego Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Odszedł z PE w związku z objęciem 22 grudnia 2011 urzędu ministra spraw zagranicznych i kooperacji w rządzie, na czele którego stanął Mariano Rajoy[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]