Julian Wilkans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Wilkans
Ilustracja
Ks. Julian Wilkans, 1936 r.
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

18 grudnia 1886
Oćwieka

Data i miejsce śmierci

5 grudnia 1942
Dachau

Dziekan Okręgu Korpusu Nr VII
Okres sprawowania

1921–1939

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

30 stycznia 1910

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi
Ks. Julian Wilkans dokonuje poświęcenia mostu w Biedrusku 4 października 1931

Julian Wilkans (ur. 18 grudnia 1886 w Oćwiece, zm. 5 grudnia 1942 w Dachau) – polski duchowny rzymskokatolicki, dziekan Okręgu Korpusu Nr VII Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1906 zdał egzamin dojrzałości w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu[1]. 30 stycznia 1910 otrzymał sakrament święceń zostając duchownym rzymskokatolickim. Był wikariuszem od 15 lutego 1910 do 30 września 1911 w parafii pw. Świętej Trójcy w Gnieźnie i od 1 października 1911 w Inowrocławiu. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii Cesarstwa Niemieckiego i służył jako kapelan wojskowy w Inowrocławiu od 2 sierpnia do 10 listopada 1918. Był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Muzealnego w Poznaniu[2]. W Inowrocławiu działał w ramach Tajnego Międzypartyjnego Komitetu Obywatelskiego, który u kresu wojny połączył się z Radą Żołnierską tworząc Radę Żołniersko-Robotniczo-Obywatelską[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej posługiwał w parafii św. Wojciecha w Poznaniu. Był proboszczem parafii św. Marcina w Jarząbkowie[4].

W Wojsku Polskim służył od 1 czerwca 1919[5]. Pełnił funkcję dziekana Okręgu Korpusu Nr VII przy DOK w Poznaniu od października 1921 do września 1939. Był zweryfikowany z lokatą 2[6]. Pełnił funkcję skarbnika Towarzystwa dla Badań Historii Powstania Wielkopolskiego[7].

Podczas II wojny światowej w czasie okupacji niemieckiej opiekował się parafią św. Jakuba Apostoła w Niechanowie po aresztowaniu ks. dziekana Jana Szlachty[8]. 6 października 1941 Julian Wilkans został aresztowany przez Niemców i 30 października 1941 przewieziony do obozu koncentracyjnego Dachau. Tam stracił życie 5 grudnia 1942.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiadomości miejscowe i prowinyonalne. „Postęp”, s. 2, Nr 51 z 4 marca 1906. 
  2. Spis członków Towarzystwa Muzealnego (według stanu z dnia 31 grudnia 1916). „Zapiski Muzealne”, s. 4, Zeszyt 1 z 1916. Wydawnictwo Towarzystwa Muzealnego w Poznaniu. 
  3. Powstanie Wielkopolskie w Inowrocławiu 1918–1919. inowroclawfakty.pl. [dostęp 2015-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
  4. Relikwie męczennika w Jarząbkowie. archidiecezja.pl. [dostęp 2015-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
  5. Wykaz kapelanów, służących czynnie lub w rezerwie w WP w okresie pokojowym w latach 1923–1939. ordynariat.wp.mil.pl, 1 marca 2011. [dostęp 2015-03-30].
  6. Matejkiewicz Antoni ks. płk (1886–1970). ordynariat.wp.mil.pl, 9 sierpnia 2011. [dostęp 2015-03-30].
  7. Publiczne pranie wśród sanatorów poznańskich. „Orędownik”, s. 4, Nr 223 z 28 września 1935. 
  8. Julian Wilkans. niechanowo.pl. [dostęp 2015-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
  9. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi na polu pracy kulturalno-oświatowej”.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 r.
  11. „Dziennik Personalny” (R. 2, nr 17), 30 kwietnia 1921, s. 871.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]