Juliane Koepcke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Juliane Köpcke)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Juliane Diller (ur. 10 października 1954 w Limie[1]) – peruwiańsko-niemiecka biolog. Jedyna ocalała pasażerka samolotu należącego do linii lotniczych Líneas Aéreas Nacionales S. A. (Peru), który rozpadł się na skutek uderzenia pioruna około 3,2 km (2 mile) nad ziemią. Samolot Lockheed L-188 Electra startował z Limy do Pucallpy[2].

Katastrofa lotu LANSA-508[edytuj]

 Osobny artykuł: Katastrofa lotu LANSA 508.

Juliane Koepcke, wówczas 17-letnia, wraz z matką (Marią Koepcke) znajdowała się na pokładzie samolotu, który został trafiony piorunem, a następnie rozpadł się na kawałki, a Juliane Koepcke została wyrzucona z fotelem, przypięta pasem bezpieczeństwa[2]. Doznała złamania obojczyka, urazu oka i zranienia ręki, w której to ranie zalęgły się po kilku dniach owady[2]. Po odzyskaniu przytomności zaczęła szukać pomocy, którą otrzymała po 10 dniach. W artykule dla CNN powiedziała, że odnalazła się dzięki informacjom od ojca, który tłumaczył jej jako dziecku, że należy podążać w dół za strumieniami, które w końcu wpłyną do większej rzeki. Po drodze odnalazła resztki samolotu i 3 kobiety, które nie przeżyły upadku, przytwierdzone nadal do foteli[2]. Po dotarciu do rzeki natrafiła na obozowisko drwali, którym w języku hiszpańskim wyjaśniła, co się stało. Opatrzyli jej rany i dali jedzenie, a następnego dnia[3] przetransportowali do najbliższego miasta[2].

Wystąpiła w filmie dokumentalnym pt. Skrzydła nadziei[4], a także swoje przeżycia opisała w książce Kiedy spadłam z nieba[5]. Po katastrofie była często odwiedzana przez dziennikarzy; otrzymywała również setki listów, niektóre były zaadresowane po prostu Juliane – Peru, mimo tego docierały do Juliane Koepcke. W 2009 przekazała w artykule dla CNN, że jej wspomnienia odżywają z każdą katastrofą lotniczą (artykuł ukazał się kilkanaście dni po katastrofie lotu Air France 447)[3]:

Quote-alpha.png
Po prostu mnie to przeraża. Mam jedynie nadzieję, że dla tych ludzi na pokładzie wszystko poszło szybko.

Wykształcenie[edytuj]

Koepcke po katastrofie przeprowadziła się do Niemiec. Podobnie jak rodzice, studiowała biologię na Uniwersytecie Christiana-Albrechta w Kilonii, studia ukończyła w 1980[6]. Otrzymała doktorat na Uniwersytecie Ludwika Maksymiliana w Monachium i wróciła do Peru celem prowadzenia badań mammalogicznych; jej specjalizacją były nietoperze[6]. Opublikowała swoją pracę dyplomową, Ecological study of a bat colony in the tropical rain forest of Peru, w 1987[7].

Juliane Koepcke w 1989 poślubiła Ericha Dillera, specjalistę od pasożytniczych os[8]; zmieniła nazwisko na Juliane Diller. Podjęła pracę w Zoologische Staatssammlung München w Monachium[2]. Jej autobiografia, Als ich vom Himmel fiel (Kiedy spadłam z nieba), ukazała się 10 marca 2011 nakładem Piper Verlag[9]; w 2011 otrzymała za nią międzynarodową nagrodę literacką „Corine”[10].

Przypisy

  1. She fell 10,000 ft to earth strapped to a seat and lived. [dostęp 2016-05-07].
  2. a b c d e f Frederik Pleitgen: Survivor still haunted by 1971 air crash. CNN, 2 czerwca 2009. [dostęp 18 czerwca 2016].
  3. a b Juliane Koepcke: How I survived a plane crash. BBC, 24 marca 2012. [dostęp 18 czerwca 2016].
  4. Skrzydła nadziei. [dostęp 5 maja 2016].
  5. Kiedy spadłam z nieba. [dostęp 18 czerwca 2016].
  6. a b Obituaries. Hans-Wilhelm Koepcke, 1914–2000. „Ornitologia Neotropical”. 13, s. 215–217, 2002. 
  7. Juliane Koepcke: Ökologische Studien an einer Fledermaus-Artengemeinschaft im tropischen Regenwald von Peru. 1987.
  8. Sole survivor: the woman who fell to earth. The Telegraph, 22 marca 2012. [dostęp 18 czerwca 2016].
  9. Juliane Diller & Beate Rygiert: Als ich vom Himmel fiel: Wie mir der Dschungel mein Leben zurückgab. Malik, 2011. ISBN 978-3-89029-389-9.
  10. Corine Internationaler Buchpreis. 2013. [dostęp 18 czerwca 2016].

Zobacz też[edytuj]