KRAKsat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
KRAKsat
Model satelity KRAKsat.png
Zaangażowani  Polska
Rakieta nośna Antares 230
Miejsce startu Mid Atlantic Regional Spaceport, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Apogeum 400 km
Czas trwania
Początek misji 17 kwietnia 2019
Wymiary
Kształt prostopadłościan
Wymiary 10,0×10,0×10,0 cm
Masa całkowita 1,4 kg

KRAKsat – nanosatelita klasy CubeSat, pierwszy na świecie w którym do sterowania orientacją wykorzystano ciecz magnetyczną. Jest piątym polskim satelitą, zbudowanym przez studentów Akademii Górniczo-Hutniczej oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z firmą Satrevolution. Głównym zadaniem satelity jest zbadanie zachowania ferrofluidu, w warunkach nieważkości pod wpływem wygenerowanego zmiennego pola magnetycznego.

Firma Satrevolution na potrzeby misji dostarczyła skalowalną platformę satelitarną SR-NANO-BUS, w skład której wchodzą m.in. moduły zasilania i komunikacji, a także konstrukcję mechaniczną satelity wraz z panelami słonecznymi. Satelita został zintegrowany w styczniu 2019 roku przez członków obydwu zespołów w siedzibie wrocławskiej firmy.

Misja[edytuj | edytuj kod]

Satelita KRAKsat został wystrzelony z USA na pokładzie statku Cygnus i rakiety Antares. Tym sposobem trafi do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, z której zostanie wypuszczony na niską orbitę okołoziemską. Start odbył się 17 kwietnia 2019 roku. Satelita ulegnie deorbitacji po około roku na skutek naturalnego wytracenia prędkości.

Eksperyment[edytuj | edytuj kod]

Głównym zadaniem satelity jest zbadanie, jak w kosmosie zachowa się ferrofluid. Krakowscy studenci zaprojektowali i skonstruowali autorski moduł eksperymentalny oraz zaimplementowali algorytm zmiany prędkości obrotowej.

Układ eksperymentalny ma kształt cylindra o średnicy 6,0 cm i wysokości 2,5 cm. Wewnątrz znajduje się rurka z ferrofluidem oraz 8 cewek załączanych w 4 fazach.

W przestrzeni kosmicznej w warunkach mikrograwitacji ferrofluid zostanie wprowadzony w ruch wirowy za pomocą elektromagnesów. Jeśli eksperyment się powiedzie – ciecz uzyska prędkość obrotową względem środka naczynia i spowoduje zmianę prędkości obrotowej satelity w przeciwnym kierunku[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona projektu KRAKsat. kraksatpl. [dostęp 2019-02-11].