Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Akademia Górniczo-Hutnicza
im. Stanisława Staszica w Krakowie
AGH University
of Science and Technology[1]
Godło
Ilustracja
Gmach główny AGH (budynek A-0) przy al. Mickiewicza
Dewiza Labore creata, labori et scientiae servio. (Z pracy powstałam, pracy i nauce służę.)
Data założenia 1913
Typ publiczna
Patron Stanisław Staszic
Państwo  Polska
Adres al. Mickiewicza 30
30-059 Kraków
Liczba pracowników
• naukowych
4 126[2] (31 XII 2020)
2 154[2] (31 XII 2020)
Liczba studentów 23 570[2] (31 XII 2020)
Rektor prof. dr hab. inż. Jerzy Lis
Członkostwo ACRU, EUA, IAU, SEFI, AEUA
Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „AGH”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „AGH”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „AGH”
Ziemia50°03′52,3″N 19°55′24,8″E/50,064528 19,923556
Strona internetowa
Znak graficzny Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie
Hol w budynku A-0
Akademiki przy ul. Reymonta
Budynek A-0 z okresu wojny (pocztówka niemiecka)

Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, AGH (ang. AGH University of Science and Technology) – polski publiczny uniwersytet w Krakowie.

Uczelnia została powołana w 1913 r.[3], a jej otwarcie nastąpiło w 1919 r.[4]

AGH jest nowoczesnym uniwersytetem ukierunkowanym na tworzenie innowacyjnych technologii. W uczelni prowadzone są badania w obszarach nauk technicznych, nauk ścisłych, nauk o Ziemi i nauk społecznych, z uwzględnieniem aktualnych priorytetów gospodarki i biznesu.

Jedna z 10 polskich szkół wyższych o statusie uczelni badawczej[5].

W skład uczelni wchodzi m.in. 16 wydziałów, centrum badawcze – Akademickie Centrum Materiałów i Nanotechnologii oraz centra dydaktyczne[6].

AGH oferuje studia na trzech poziomach: I i II stopień oraz kształcenie w szkołach doktorskich. Uczelnia kształci ponad 23 000 studentów i zatrudnia ponad 2100 nauczycieli akademickich (w tym ponad 200 profesorów i ponad 500 profesorów uczelni)[7].

W zestawieniach zagranicznych AGH zajmuje 1 miejsce wśród polskich uczelni technicznych m.in. w The Center for World University Rankings 2021[8] oraz 1 miejsce wśród polskich uczelni technicznych w tzw. rankingu szanghajskim – Academic Ranking of World Universities 2021[9].


Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Większość obiektów dydaktycznych, administracyjnych oraz o innym charakterze (w tym domów studenckich) należących do AGH mieści się w rejonie Krakowa ograniczonym ulicami: Reymonta, Piastowską/Tokarskiego, Nawojki i Czarnowiejską oraz aleją Mickiewicza. Powierzchnia kampusu wynosi 40 hektarów[10]. Budynek główny uczelni mieści się przy alei Adama Mickiewicza 30. Dwa budynki znajdują się przy ulicy Gramatyka, a Studium Wychowania Fizycznego i Sportu przy ulicy Piastowskiej.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

W strukturze uczelni działa 16 wydziałów. Pięć podstawowych jednostek organizacyjnych AGH[11][12][13] posiada najwyższą kategorię naukową A+ przyznaną przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych (w parametryzacji jednostki mogły uzyskać oceny A+, A, B lub C).

Podstawowe jednostki organizacyjne i szkoły doktorskie[edytuj | edytuj kod]

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Centra badawcze[edytuj | edytuj kod]

Centra dydaktyczne[edytuj | edytuj kod]

Szkoły doktorskie[edytuj | edytuj kod]

Pomocnicze jednostki organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Budynek Akademickiego Centrum Komputerowego „Cyfronet” AGH przy ulicy Nawojki

Władze[edytuj | edytuj kod]

Władze rektorskie[edytuj | edytuj kod]

Rada Uczelni[edytuj | edytuj kod]

  • Przewodniczący – dr inż. Krzysztof Pawiński
  • dr Philippe De Brouwer
  • mgr inż. Bogusław Ochab
  • prof. dr hab. inż. Zbigniew Kąkol
  • prof. dr hab. inż. Kazimierz Wiatr
  • prof. dr hab. inż. Magdalena Hasik
  • student Jakub Śliwiński – przewodniczący Samorządu Studenckiego AGH

Senat[edytuj | edytuj kod]

Dziekani[edytuj | edytuj kod]

Rady Dyscyplin Naukowych[edytuj | edytuj kod]

Rektorzy AGH[edytuj | edytuj kod]

Rankingi[edytuj | edytuj kod]

Rankingi polskie[edytuj | edytuj kod]

  • Ranking Szkół Wyższych mierzony majątkiem najbogatszych Polaków – 1 miejsce w zestawieniu liczby absolwentów, których majątki przekraczają 100 mln euro (edycja 2021)[14]
  • Ranking Perspektyw – 2 miejsce wśród polskich uczelni technicznych (edycja 2021)[15]

Rankingi zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

  • The Center for World University Rankings (CWUR) – 1 miejsce wśród polskich uczelni technicznych, 606 miejsce w zestawieniu ogólnym (edycja 2021–2022)[16]
  • Academic Ranking of World Universities 2021 World Top 1000 (ranking szanghajski), przedział 701–800 w zestawieniu ogólnym – 1 miejsce wśród polskich uczelni technicznych (edycja 2021)[17]
  • CWTS Leiden Ranking – 1 miejsce wśród polskich uczelni technicznych, 520 miejsce w zestawieniu ogólnym (edycja 2021)[18]

Uczelnia badawcza[edytuj | edytuj kod]

W 2019 r. AGH uzyskała status uczelni badawczej. W ministerialnym programie „Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza” laureatami pierwszego konkursu zostało 10 najlepszych polskich uczelni.

Priorytetowe obszary badawcze uczelni to:

  • Zrównoważone technologie energetyczne, odnawialne źródła energii i magazyny energii,
  • Nowe technologie dla gospodarki o obiegu zamkniętym,
  • Woda-energia-klimat: interdyscyplinarne podejście dla zrównoważonego rozwoju,
  • Rozwiązania techniczne: od badań podstawowych, przez modelowanie i projektowanie, aż do prototypów,
  • Materiały, technologie i procesy inspirowane naturą,
  • Inteligentne techniki informacyjne, telekomunikacyjne, komputerowe i sterowania,
  • Projektowanie, produkcja, badanie nowoczesnych materiałów i przyszłościowych technologii,
  • Przekraczanie granic: eksperymentalna fizyka wysokich energii, ekstremalne stany materii, zastosowania transdyscyplinarne.

Akredytacje[edytuj | edytuj kod]

Jakość kształcenia w AGH podlega ocenie polskich i międzynarodowych komisji akredytacyjnych. Wszystkie akredytowane kierunki studiów i wydziały uzyskały pozytywne oceny Polskiej Komisji Akredytacyjnej, w tym oceny wyróżniające. Kierunki studiów prowadzone w AGH uzyskały m.in. akredytację europejską European Network for Accreditation of Engineering Education (ENAEE) oraz akredytację amerykańskiej organizacji ABET (Accreditation Board for Engineering and Technology, Inc.)[19].

Akredytacja ABET[edytuj | edytuj kod]

Kierunek Inżynieria Mechatroniczna na poziomie inżynierskim i magisterskim, prowadzony w języku angielskim na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki, otrzymał w 2017 r. akredytację amerykańskiej organizacji ABET[20]. AGH otrzymała tę akredytację jako pierwsza uczelnia w Polsce i jedna z niewielu w Europie.

Akredytacja ENAEE[edytuj | edytuj kod]

Akredytację European Network for Accreditation of Engineering Education uzyskały cztery kierunki na studiach I i II stopnia: Inżynieria Górnicza (wcześniej Górnictwo i Geologia) – Wydział Inżynierii Lądowej i Gospodarki Zasobami, Informatyka Techniczna – Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej, Inżynieria Materiałowa – Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej, Metalurgia – Wydział Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej[19].

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Uczelnia zawarła ponad 280 umów o współpracy o charakterze generalnym z uczelniami na całym świecie[21]. AGH współpracuje z ponad 60 krajami. Dotychczas najwięcej umów podpisano z uczelniami z Ukrainy, Francji, Chińskiej Republiki Ludowej i Stanów Zjednoczonych.

AGH bierze udział w programach międzynarodowych takich jak: Erasmus+, Erasmus Mundus Joint Doctorate (EMJD), SMILE, CEEPUS, T.I.M.E., VULCANUS in Japan, HUSTEP, SIT, NAWA, Spinaker – Intensywne Międzynarodowe Programy Kształcenia.

Uczelnia należy do następujących organizacji międzynarodowych: ACRU, EUA, IAU, SEFI, AEUA, KMM-VIN AISBL, C-MAC NSU NPO, T.I.M.E., Magalhaes Network, EIT InnoEnergy, CEEPUS, IROs Forum, SPIRE, UN Global Compact[22].

AGH realizuje projekty prowadzone wspólnie z partnerami zagranicznymi m.in. w ramach następujących programów: programy UE HORYZONT 2020, KIC InnoEnergy, KIC RawMaterials, POLONEZ, HARMONIA, Fundusz Wyszehradzki, Fundusz Węgla i Stali, ERA, programy współpracy bilateralnej, Fundusze Strukturalne[23].

AGH uczestniczy w europejskim projekcie UNIVERSEH – Europejski Uniwersytet Kosmiczny dla Ziemi i Ludzkości[24]. Konsorcjum, w skład którego wchodzą uczelnie partnerskie z Francji, Niemiec, Luksemburga i Szwecji, pracuje na rzecz rozwoju technologii związanych z badaniem i wykorzystaniem kosmosu.

Współpraca z biznesem[edytuj | edytuj kod]

Współpraca z sektorem gospodarczym, uczelniami oraz instytutami naukowymi, a także uczestnictwo w krajowych i międzynarodowych konsorcjach naukowo przemysłowych pozwala na realizację wielu projektów, które zostają wdrożone na rynek[25]. W AGH co roku podpisywanych jest ok. 100 umów, listów intencyjnych oraz porozumień o współpracy z przemysłem, administracją i instytucjami otoczenia biznesu. Dodatkowo uczelnia corocznie realizuje ok. 1000 umów badawczo rozwojowych, wśród których ponad 75% stanowią zlecenia z przemysłu.

Potencjał innowacyjny AGH opiera się na wypracowanej własności intelektualnej, która wyraża się w liczbie uzyskanych patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zgromadzonej wiedzy know how i samym doświadczeniu naukowców i studentów. Każdego roku uczelnia uzyskuje blisko 100 patentów oraz udziela kilkudziesięciu licencji.

AGH z sukcesem bierze udział w ministerialnym programie doktoratów wdrożeniowych, którego celem jest dofinansowanie badań doktorantów realizowanych we współpracy z otoczeniem społeczno gospodarczym.

Kampus[edytuj | edytuj kod]

Kampus AGH położony jest w centrum Krakowa, w obrębie ulic: al. Mickiewicza, ul. Reymonta, ul. Buszka, ul. Tokarskiego, ul. Armii Krajowej, ul. Gramatyka, ul. Nawojki i ul. Czarnowiejskiej. Wszystkie obiekty dydaktyczno naukowe, siedziby wydziałów, administracji i organizacji studenckich oraz największe w Polsce Miasteczko Studenckie AGH wraz z klubami studenckimi i bazą sportowo-rekreacyjną tworzą zwarty 40-hektarowy kompleks.

Rozwój kampusu[edytuj | edytuj kod]

Gmach główny (budynek A-0) wzniesiono w latach 1923–1935[26]. Projekt budynku wyłoniono w wyniku konkursu w 1913 r., którego zwycięzcą został ceniony krakowski architekt – Sławomir Odrzywolski[27]. Po I wojnie światowej projekt ten stanowił punkt wyjścia, a do współpracy zaproszono Wacława Krzyżanowskiego, który opracował elewacje oraz wnętrza. Monumentalna budowla stanowi doskonały przykład nurtu akademickiego klasycyzmu w Polsce modnego w latach 20. XX wieku[28]. Obecnie gmach jest siedzibą władz uczelni i administracji centralnej, Wydziału Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska oraz Muzeum Geologicznego WGGiOŚ.

Budynek U-2 (dawniej – Laboratorium Maszynowe) powstał w latach 1926–1928 dzięki ofiarności Górnośląskiego Związku Przemysłowców Górniczo-Hutniczych. Zgodnie z projektem prof. Edmunda Chromińskiego laboratorium miało pełnić funkcję stacji doświadczalnej[29].

Budynek D-14 (w latach 1931–1977 – bursa studencka przy ul. Gramatyka, obecnie siedziba Wydziału Zarządzania). Oddany do użytku w 1931 r. budynek został ufundowany przez Radę Zjazdu Przemysłowców Górniczych Zagłębia Dąbrowskiego i Krakowskiego[30].

Wraz z rozwojem uczelni w okresie powojennym rozpoczęła się rozbudowa kampusu uczelni. Perspektywiczny i dalekosiężny plan rozbudowy AGH został zainicjowany przez prof. Walerego Goetla i był realizowany w kolejnych dekadach[31]:

  • budynek A-1 oddano do użytku w latach 1953–1954;
  • budynek A-2, halę maszyn A-1, budynek B-1 w 1952 r.;
  • budynek B-2 wraz z halą maszyn i kopalnią doświadczalną w podziemiach w latach 1953–1954;
  • budynek C-1 w 1955 r.;
  • budynek C-2 w 1956 r.;
  • budynek B-4 z przewiązką w 1957 r.;
  • budynek A-3, budynek C-4, halę maszyn B-1 w 1959 r.;
  • budynek A-4 i halę maszyn B-3 i B-4 w 1963 r.;
  • budynek B-3 w 1967 r.

W latach 50. przy ul. Reymonta 17 zbudowano pięć domów studenckich dla studentów AGH. W 1964 r. rozpoczęto budowę miasteczka studenckiego[32]. Do dzisiaj miasteczko pozostaje największym tego typu osiedlem akademickim w Polsce. Jego projektantem był prof. Tomasz Mańkowski. Największe trudności sprawiała budowa 15-piętrowych wieżowców, gdyż ówczesne normy bezpieczeństwa dopuszczały co najwyżej budynki 11-piętrowe. Po wydarzeniach marcowych 1968 r. prace przerwano, a władze, w odwecie na studentach, zamierzały zamienić gotowe już domy na hotele robotnicze. Nie doszło do tego, ale zrezygnowano z budowy szpitala studenckiego, nie powstał też studencki dom kultury. Do końca 1979 r. zbudowano 21 domów studenckich[33].

W 1965 r. przekazano do użytku Dom Socjalny AGH, gdzie oprócz klubów studenckich znalazł swą stałą siedzibę Zespół Pieśni i Tańca AGH „Krakus”. W 1965 r. ukończono również budowę gmachu Biblioteki Głównej.

W kolejnych latach oddano do użytku: w 1973 r. budynek D-8 (Wydział Odlewnictwa) przy ul. Reymonta; budynek B-6[34] w 1980 r.[35]; budynek B-5 i budynek D-1 w 1981 r., w 1989 r. – budynek D-10 (obecnie Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej)[33].

W 1998 r. otwarto budynek C-3. W 2000 r. został oddany do użytku budynek D-5 (obecnie Wydział Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji)[36].

W XXI w. nastąpiła intensywna rozbudowa kampusu, a wiele budynków zostało rozbudowanych i zmodernizowanych. Spośród zrealizowanych inwestycji można wymienić m.in.:

  • budynek D-6 – obecnie Wydział Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji (2007 r.),
  • Basen AGH (2008 r.),
  • modernizacja budynku U-2 (2008 r.),
  • budynek D-17 – Wydział Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji (2012 r.),
  • budynek B-8 – Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki (2012 r.),
  • budynek D-4 – Wydział Energetyki i Paliw (2012 r.),
  • budynek D-16 – Akademickie Centrum Materiałów i Nanotechnologii AGH (2012 r.),
  • Laboratorium Edukacyjno-Badawcze Odnawialnych Źródeł i Poszanowania Energii w Miękini (2012 r.),
  • modernizacja Biblioteki Głównej (2013 r.),
  • budynek D-18 – Hala Maszyn ACK CYFRONET AGH (2014 r.),
  • budynek C-5 i C-6 – Centrum Energetyki (2015 r.),
  • budynek ACK CYFRONET w Pychowicach (2015 r.),
  • modernizacja Klubu STUDIO (2018 r.),
  • budynek B-9 – Wydział Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji (2019 r.),
  • budynek D-2 – Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu oraz Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Inżynierii Biomedycznej (2020 r.),
  • budynek D-7 – Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej (2021 r.).

Dekoracje gmachu głównego[edytuj | edytuj kod]

Posąg św. Barbary[edytuj | edytuj kod]

Sześciometrowy posąg św. Barbary na dachu gmachu głównego AGH jest drugim pomnikiem tej świętej w tym miejscu[37]. Pierwszy, z ręcznie kutej i spawanej blachy miedzianej, częściowo złoconej umieszczony na dachu Akademii Górniczej 24 sierpnia 1939 r. Posąg był dziełem Stefana Zbigniewicza (aresztowany i wywieziony do Auschwitz, gdzie zginął w 1942 r.). Rzeźba została zrzucona z dachu przez Niemców, po upływie ok. 130 dni od jej odsłonięcia, na początku stycznia 1940 r.[38] Obecny posąg, wykonany przez rzeźbiarza Jana Sieka według pierwowzoru, ale w całości z miedzi, postawiono 29 maja 1999 r. Inicjatywa odbudowy pomnika pochodziła od dwóch profesorów AGH, Kazimierza Czopka i Antoniego Pasierba, natomiast decyzję o jego odbudowie i o umieszczeniu na dachu gmachu głównego podjął ówczesny rektor AGH prof. Ryszard Tadeusiewicz. Figurę poświęcił 17 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II podczas szóstej pielgrzymki do ojczyzny[39].

Pierwotnie planowano ustawienie na dachu uczelni pracy autorstwa Karola Hukana „Personifikacja geniuszu”[40], jednak ostatecznie zmieniono koncepcję.

Grupy rzeźb górników i hutników[38][edytuj | edytuj kod]

Rzeźby z 1935 r. (autorstwa Jana Raszki)

7 grudnia 1935 r. przed wejściem do gmachu głównego Akademii Górniczej odsłonięte zostały grupy rzeźb górników i hutników. Ich autorem był artysta rzeźbiarz Jan Raszka. Postaci ubrane w specyficzne dla zawodu ubiory, trzymające w rękach narzędzia, wykonane zostały jako konstrukcja w kompozycji drewna i cegły, pokrytej zaprawą ceramiczną. Były one symbolami ścisłej współpracy ludzi tych dwóch trudnych i ciężkich zawodów, dla których uczelnia kształciła specjalistów. Z czasem kamienne rzeźby uległy zniszczeniu, częściowo wskutek ostrzału artyleryjskiego wojsk radzieckich w styczniu 1945 r. oraz późniejszej erozji. Rozebrano je ostatecznie w 1954 r.

Rzeźby z 1979 r. (autorstwa Bogusza Salwińskiego i Jana Sieka)

Z okazji Jubileuszu 60-lecia podjęto decyzję o odtworzeniu rzeźb górników i hutników. Inicjatywą kierowali rektor AGH prof. Henryk Filcek oraz prof. Wacław Leskiewicz i prof. Zbigniew Engel, przy znacznej pomocy dyrektora Zjednoczenia Hutnictwa Metali Nieżelaznych w Gliwicach. Odlewy w brązie o masie ok. 11 ton każda wykonano w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych na podstawie nowych projektów artystów rzeźbiarzy z ASP w Krakowie: Bogusza Salwińskiego – grupa rzeźb górników i Jana Sieka – grupa rzeźb hutników, którzy odtworzyli postacie rzeźb przedwojennych. Rzeźby zostały odsłonięte podczas uroczystości jubileuszowych 20 października 1979 r.[41]

Obie wersje: oryginalne (z 1935 r.) i odtworzone (1979 r.), różnią się niewielkimi detalami. Współcześnie eksponowane można opisać następująco:

Grupa górników:

  • sztygar (po lewej) – górnik, należący do dozoru górniczego kopalni: w prawej ręce trzyma żelazko (młotek), zarzucone na ramię, a lewą ręką unosi nad głowę lampę górniczą,
  • rębacz dołowy (po prawej) – górnik, fedrujący w pokładzie węgla kamiennego na przodku w kopalni: w prawej ręce trzyma oskard (kilof), a lewą ręką ociera pot z czoła.

Obaj górnicy ubrani są w kitel (po lewej) i kaftan (po prawej), jeden z nich ma na głowie kołpak górniczy, a drugi jest bez nakrycia głowy, przy czym niekiedy ich postacie mogą także chronić skóry górnicze.

Grupa hutników:

  • garowy (po lewej) – to jeden z hutników z obsługi wielkiego pieca: trzyma oburącz chochlę do pobierania z wielkiego pieca próbki płynnej surówki i wlewa ją do kokili,
  • piecowy (po prawej) – to jeden z hutników z obsługi pieca martenowskiego: oparty oburącz na gracy do udrażniania strugi stali, spuszczanej z tego pieca do kadzi.

Obaj hutnicy ubrani są w odzież ochronną, tj. ich postacie ochraniają fartuchy azbestowe, zaś na głowach mają kapelusze filcowe i okulary, chroniące oczy przed promieniowaniem. Przedstawienia postaci są adekwatne do stanu techniki i technologii hutnictwa w Polsce w okresie międzywojennym.

Posąg Stanisława Staszica[edytuj | edytuj kod]

Z okazji jubileuszu 50-lecia AGH uczelnia otrzymała imię Stanisława Staszica. Posąg patrona uczelni odsłonięto 22 maja 1969 r.[42] w trakcie obchodów jubileuszu. Został on wykonany w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych w formie odlewu z brązu, według projektu wzorowanego na gipsowej rzeźbie autorstwa rzeźbiarza Mariana Szczepańca, absolwenta Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu[38].

Witraż św. Barbary[edytuj | edytuj kod]

Na Barbórkę 1946 r. prof. Adam Stalony-Dobrzański wykonał na kalce kolorowy witraż, który umieszczono pierwotnie – jako element dekoracyjny Balu Górnika – we wnęce na półpiętrze krużganków w gmachu A-0. Na prośbę rektora prof. Walerego Goetla i Stowarzyszenia Studentów AG na Barbórkę w 1948 r. artyści prof. Ludwik Gardowski i prof. Adam Stalony-Dobrzański przygotowali projekt witraża, który następnie wykonano w Krakowskich Zakładach Witraży S.G. Żeleński w Krakowie i umieszczono jak poprzednio[38]. Było to bardzo źle przyjęte przez organizację partyjną. Witraż usunięto w 1951 r. Woźni i laboranci, którym zlecono wymontowanie i wyrzucenie witraża, po kryjomu przekazali go o.o. Jezuitom na Małym Rynku w Krakowie (kościół św. Barbary)[43]. Tam przechowywany był przez 30 lat. W 1981 r. na prośbę rektora prof. Antoniego Kleczkowskiego ojcowie zwrócili depozyt. Witraż został umieszczony w jednym z otworów okiennych auli. W 2000 r. witraż został zamontowany na drugim piętrze holu w gmachu głównym.

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

W gmachu głównym – oraz w innych budynkach uczelni – znajduje się kilkadziesiąt tablic upamiętniających osoby i ważne wydarzenia z historii uczelni[44], m.i.n:

  • prof. Jana Zarańskiego, pierwszego profesora uczelni (bud. A-0, parter)
  • prof. Józefa Morozewicza, Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego AG (bud. A-0, parter)
  • prof. Antoniego Hoborskiego, pierwszego rektora AG (bud. A-0, I piętro)
  • prof. Władysława Taklińskiego, rektora AG w latach 1933–1939 (bud. A-0, parter)
  • prof. Walerego Goetla, rektora AGH w Krakowie w latach 1939–1951 (bud. A-0, I piętro)
  • 30 rocznicę Sonderaktion Krakau (budynek A-0, I piętro)
  • profesorów szkół krakowskich więzionych w KZ Sachsenhausen w latach 1939–1940 (bud. A-0, I piętro)
  • pracowników AG zamordowanych w obozach NKWD w 1940 r. (bud. A-0, I piętro)
  • pracowników AG, którzy zginęli z rąk okupanta hitlerowskiego za ojczyznę i naukę w latach 1939–1945 (bud. A-0, I piętro)
  • wychowanków i studentów Akademii Górniczej poległych w latach 1939–1945 (bud. A-0, I piętro)
  • Tajną Organizację Nauczycielską TON AGH (bud. A-0, parter)
  • Naczelnika Państwa Polskiego Józefa Piłsudskiego (bud. A-0, parter)
  • nadanie Janowi Pawłowi II tytułu doktora honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w 2000 r. (bud. A-0, I piętro).

Laboratoria[edytuj | edytuj kod]

AGH posiada ponad 800 laboratoriów, które wyposażone są w unikatową aparaturę, w tym m.in. jeden z nielicznych w świecie analityczny transmisyjny mikroskop elektronowy Titan Cubed G-2 60-300[45], urządzenia pracujące w warunkach wysokiej czystości, w tzw. clean room z aparaturą do nanotechnologii i nanodiagnostyki materiałowej[46], specjalistyczny tomograf komputerowy do badań materiałów budowlanych[47], mikrosonda elektronowa Jeol SuperProbe JXA-8230 umożliwiająca określenie zawartości pierwiastków od boru do uranu we wszelkiego rodzaju substancjach stałych, spektrometry masowe, dyfraktometry, drukarki 3D pozwalające tworzyć prototypy, liczne urządzenia do badań środowiskowych, mikroskopy do analiz i pomiarów parametrów mikrostruktur, a także różnego typu instalacje laboratoryjne (np. w pełni funkcjonalna linia produkcyjna w Laboratorium Industry 4.0 czy muzyczna cewka Tesli[48] w Laboratorium Wysokich Napięć). W AGH znajduje się jedno z najcichszych miejsc na świecie – komora bezechowa[49], a także Kopalnia Doświadczalna – unikatowe w skali kraju i jedno z nielicznych w Europie laboratorium badawczo-dydaktyczne, pełniące także funkcje muzealne.

Akademickie Centrum Komputerowe CYFRONET AGH wspiera polskich naukowców, udostępniając światowej klasy zasoby i rozwiązania informatyczne. Są to przede wszystkim trzy superkomputery: Ares (moc obliczeniowa ponad 3,5 PFlops, 216 miejsce na liście TOP500 najszybszych superkomputerów na świecie w 2021 r.), Prometheus (moc obliczeniowa 2,65 PFlops, 38 pozycja na liście TOP500 w 2015 r.) i Zeus (moc obliczeniowa 374 TFlops, 81 pozycja na liście TOP500 w 2011 r.).

Tereny zielone i galeria plenerowa[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa AGH

Zieleńce i skwery kampusu to jedyna swoim rodzaju galeria plenerowa. Można w niej znaleźć m.in. rzeźby wybitnego krakowskiego artysty Bronisława Chromego (rzeźby „Dwoje”, „Rybka”), rzeźby studentów Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a także eksponaty będące dziełem natury – głazy narzutowe. Ponadto na terenie kampusu spotkać maszyny przemysłowe związane z rozwojem myśli technologicznej i z działalnością badawczą wydziałów (m.in. koło wyciągowe wieży szybowej, indywidualny żuraw pompowy, kombajn ścianowy, wagonik kolejki, panele słoneczne oraz wał korbowy). Na skwerze przed budynkiem B-5 stoi m.in. tzw. Lokomotywa AGH (parowóz towarowy Ty2-559) oraz równikowy zegar słoneczny.

Miasteczko Studenckie AGH[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Miasteczko Studenckie AGH.

Miasteczko Studenckie AGH o powierzchni 13 ha stanowi integralną część kampusu AGH i jest największym osiedlem studenckim w Polsce. 20 akademików oferuje studentom ponad 7500 miejsc.

Na terenie Miasteczka znajdują się m.in. kluby studenckie, basen z siłownią i kręgielnią oraz boiska sportowe.

Kluby studenckie:

AGH poza Krakowem[edytuj | edytuj kod]

W Miękini znajduje się Centrum Zrównoważonego Rozwoju i Poszanowania Energii WGGiOŚ AGH[50]. W Regulicach zlokalizowane jest Laboratorium Techniki Strzelniczej i Materiałów Wybuchowych[51], które należy do Wydziału Inżynierii Lądowej i Gospodarki Zasobami. W 2018 r. uczelnia zakupiła od Skarbu Państwa Zespół Pałacowo-Parkowy w Młoszowej, będący jednym z unikatowych zabytków na mapie Małopolski[52]. Obecnie w pałacu trwają prace modernizacyjne[53]. Ośrodek AGH w Łukęcinie[54] (położony w województwie zachodniopomorskim) jest miejscem wypoczynkowym, w którym można organizować konferencje i działalność dydaktyczną. Ponadto uczelnia posiada także Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy w Krynicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik hutników przy wejściu do budynku A-0
Pomnik górników przy wejściu do budynku A-0

Zabiegi[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze próby utworzenia w Krakowie wyższych studiów górniczych sięgają jeszcze przełomu XVIII i XIX wieku przy okazji reformy Akademii Krakowskiej. W 1867 roku projektowano utworzenie przy Instytucie Technicznym osobnego wydziału górnictwa. Na początku XX wieku zabiegi o założenie w Krakowie wyższej szkoły górniczej, przy wielkim poparciu Rady Miasta oraz zaangażowaniu środowiska polskich inżynierów górniczych z inż. Janem Zarańskim, posłem do austriackiej Rady Państwa, na czele, znów przybrały na sile (m.in. petycja Rady Miasta Krakowa do Ministerstwa Robót Publicznych z listopada 1909 roku, uchwała II Zjazdu Polskich Górników i Hutników z września 1910 roku, „Memoryał Delegacji Górników i Hutników Polskich w sprawie założenia Akademii górniczej w Krakowie” Kraków [1912]). Wieloletnie zabiegi zaowocowały tym, że w 1913 roku Ministerstwo Robót Publicznych w Wiedniu powołało Komitet Organizacyjny Akademii Górniczej, którego przewodniczącym został profesor Józef Morozewicz. Ostatecznie Akademia Górnicza w Krakowie została zatwierdzona Najwyższym Postanowieniem cesarza Franciszka Józefa z dnia 31 maja 1913. W tym samym roku mianowano pierwszego profesora Akademii – został nim Zarański. Inaugurację zaplanowano na rok akademicki 1914/15, był już gotowy rozkład wykładów na semestr zimowy. Wybuch I wojny światowej uniemożliwił jednak rozpoczęcie działalności Akademii[55].

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

W 1918, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Komitet Organizacyjny podjął ponownie pracę i 8 kwietnia 1919, uchwałą Rady Ministrów została powołana do życia Akademia Górnicza w Krakowie. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski powołał pierwszych profesorów 1 maja 1919, a 20 października 1919 dokonał uroczystego otwarcia Akademii Górniczej w auli Uniwersytetu Jagiellońskiego. Rektorem został mianowany prof. Stanisław Płużański, ale nie podjął tych obowiązków rektorskich ani profesorskich, gdyż w tym czasie pełnił funkcje doradcy w Głównym Urzędzie Zakupów dla Armii i z tego powodu otrzymał urlop od 1 lipca 1919 do końca września 1920. Po uruchomieniu pierwszego roku studiów w krakowskiej Akademii Górniczej cały ciężar prac i obowiązków organizacyjnych wzięli na siebie profesorowie Józef Morozewicz i Antoni Hoborski, który został pierwszym dziekanem Wydziału Górniczego, pierwszym urzędującym rektorem (1920–1922) i kierownikiem Zakładu Matematyki (1919–1939)[56]. W roku akademickim 1922/23 uruchomiono pierwszy rok studiów na nowo utworzonym Wydziale Hutniczym. Pierwszymi absolwentami Akademii, którzy uzyskali dyplomy inżyniera górniczego 22 marca 1922, byli: Tadeusz Niepokojczycki i Feliks Zalewski, późniejszy profesor górnictwa tej uczelni.

Bezdomna uczelnia korzystała gościnnie z sal wykładowych i ćwiczeniowych UJ oraz budynków udostępnionych przez władze miasta, m.in. w maju 1920 nowego gmachu gimnazjum w Podgórzu (Krzemionki). Budowa pierwszego budynku uczelni rozpoczęła się 15 czerwca 1923 symbolicznym zakopaniem kamienia węgielnego. Budowę gmachu głównego ukończono w roku 1929. W 1935 odsłonięte zostały przed wejściem do gmachu głównego Akademii pomniki górników i hutników, wykonane przez artystę rzeźbiarza Jana Raszkę z tzw. sztucznego kamienia. Rzeźbę św. Barbary, patronki uczelni, która została umieszczona na dachu gmachu głównego pod koniec sierpnia 1939, wykonał Stefan Zbigniewicz[57][58], uczeń Xawerego Dunikowskiego.

W 1921 roku wśród przyjętych na I rok kandydatów znalazła się, jako wolna słuchaczka, pierwsza kobieta, Janina Gibała. Gdy kilka miesięcy po rozpoczęciu studiów poprosiła o wpisanie w poczet studentów zwyczajnych, Kolegium Profesorów AG stanęło na stanowisku, że nie można przychylić się do prośby, byłoby to bowiem obejście przepisów o egzaminie konkursowym. Zdecydowano się jednak dopuścić kobiety do studiów na wydziale górniczym, ustanawiając dla nich numerus clausus (limit). MWRiOP ustaliło ów limit na 8 miejsc. W okresie międzywojennym jeszcze kilka kobiet podejmowało studia, lecz jedyną absolwentką była Marta Suchanek (1936)[59][60].

Profesorami w tej uczelni byli m.in. Henryk Czeczott (1875–1928), Karol Bohdanowicz (1864–1947), Iwan Feszczenko-Czopiwski (1884–1952).

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu II wojny światowej, w latach 1939–1945, gmach główny zajął okupacyjny rząd niemieckiego Generalnego Gubernatorstwa[61]. Zaraz na początku niemieckiej okupacji w ramach akcji Sonderaktion Krakau, 22 profesorów i docentów zostało aresztowanych przez Niemców i wysłanych do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Mienie uczelni uległo wówczas kompletnej grabieży i dewastacji przez niemieckiego okupanta, a rzeźba św. Barbary została w styczniu 1940 rozbita przez zrzucenie z dachu (rzeźba widoczna dziś na dachu gmachu głównego jest kopią, powstałą za czasów rektora Ryszarda Tadeusiewicza). Dzięki ofiarności pracowników Akademii Górniczej udało się uratować księgozbiór Biblioteki Głównej i zdeponować w Bibliotece Jagiellońskiej. Działalność Akademii zeszła do konspiracyjnego podziemia, a władze rektorskie starały się odzyskać lub stworzyć prowizoryczną bazę lokalową i materiałową. Za zgodą okupanta we wrześniu 1940 roku uruchomiono w budynku AG na Krzemionkach średnią Państwową Szkołę Górniczo-Hutniczo-Mierniczą (Staatlische Fachschule für Berg- Hütten- und Vermessungwesen) z polskim językiem wykładowym. Dyrektorem został prof. F. Goetel, a nauczycielami profesorowie zamkniętej AG. Profesorowie i asystenci zaangażowali się również w tajne nauczanie, prowadząc wykłady i ćwiczenia dla studentów AG. W toku tajnego nauczania przeprowadzono 278 egzaminów kursowych i 16 przewodów dyplomowych.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny, w pierwszych miesiącach Akademia Górnicza była jedyną w Polsce zorganizowaną uczelnią techniczną. Stała się ośrodkiem pomocy dla innych wyższych szkół technicznych, m.in. z inicjatywy Akademii powstała Politechnika Krakowska (która do roku 1954 nosiła nazwę Wydziały Politechniczne AG), przyczyniła się do powstania Politechniki Śląskiej i Politechniki Częstochowskiej oraz miała znaczny udział w odradzaniu się Politechniki Warszawskiej oraz organizację Politechniki Wrocławskiej i Politechniki Gdańskiej.

W 1946 roku powstały dwa nowe wydziały – Elektromechaniczny i Geologiczno-Mierniczy, a w roku 1950 – Wydział Mineralny. W 1951 roku Wydział Geologiczno-Mierniczy podzielił się na Wydział Geodezji Górniczej i Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy. W 1952 roku Wydział Elektromechaniczny podzielił się na Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa oraz Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa. W tym samym roku z Wydziału Hutniczego utworzono dwa: Metalurgiczny i Odlewnictwa. Niezależnie od powstawania nowych wydziałów przez podział „starych” w strukturze uczelni funkcjonowały – jako samodzielne jednostki – instytuty. I tak w 1962 powstał Instytut Techniki Jądrowej, w 1968 – Międzywydziałowy Instytut Nauk Społecznych, w 1969 – Instytut Matematyki, a w 1974 – dwa instytuty: Instytut Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów oraz Instytut Organizacji Zarządzania Przemysłem. Wszystkie one z czasem zostały przekształcone w wydziały. Uczelnia kształci obecnie 20.676 studentów (stan na 31.12.2020) na 16 wydziałach i 70 kierunkach.

Rozrastająca się uczelnia uzupełniała swoją infrastrukturę o nowe budynki będące zrębem kampusu: pawilon A-1 (1951) i A-2 (1952), pawilon B-1 (1952) i B-2 (1953), pawilon C-1 (1955) i C-2 (1956), a proces rozbudowy trwa nadal. Niezależnie od powstałych na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych domów studenckich przy ul. Reymonta od 1965 rozpoczęło się przekazywanie do użytku kolejnych bloków Miasteczka Studenckiego, obecnie największego tego typu w Polsce. W 1954 figury górników i hutników przed wejściem do budynku głównego zdemontowano z powodu uszkodzeń, a w 1979 zastąpiono nowymi autorstwa Jana Sieka (hutnicy) i Bogusza Salwińskiego (górnicy).

Nazwa Akademia Górniczo-Hutnicza została wprowadzona na mocy uchwały Senatu AG z 9 VI 1947 roku, która została jednak formalnie zatwierdzona przez władze centralne dopiero rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 V 1949.

W 50. rocznicę otwarcia Akademia Górniczo-Hutnicza otrzymała imię Stanisława Staszica, sztandar i wprowadzoną centralnie w ramach wydziałów strukturę instytutową, z którą rozstała się w 1991 roku. W 2021 roku strukturę instytutową wprowadzono z powrotem na Wydziale Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji.

Akademia Górniczo-Hutnicza kontynuuje tradycje Akademii Górniczej założonej w Kielcach przez Stanisława Staszica, która istniała w latach 1816–1826.

W 2018 w ogólnoświatowym rankingu szkół wyższych (opracowanym przez hiszpańskie Consejo Superior de Investigaciones Científicas), uczelnia zajmowała 2. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a na świecie 506. pośród uczelni wszystkich typów[62]. W 2017 roku profesor AGH otrzymał Złoty Medal Zenera, jedną z międzynarodowych nagród w dziedzinie inżynierii materiałowej. Jest pierwszym Polakiem uhonorowanym tym medalem.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

„Barbórka”[edytuj | edytuj kod]

„Barbórka” jest górniczym świętem głęboko wpisanym w tradycje AGH, sięgającym do zwyczajów starych austriackich szkół górniczych, które zostały przeszczepione przez profesorów uczelni na krakowski grunt. 4 grudnia organizowany jest „Pochód lisów”, czyli przemarsz orszaku górniczego ulicami Krakowa. Pochód prowadzi do Kolegiaty św. Anny, w której odbywa się msza św. Barbórkowa. Głównym punktem obchodów jest uroczystość w Auli, po której w holu reprezentacyjnym odbywa się „Tradycyjny skok przez skórę”, czyli symboliczne pasowanie na górnika studentów I roku kierunku górnictwo i geologia. Obchodom towarzyszy także cykliczna Konferencja Studenckich Kół Naukowych Pionu Górniczego oraz Międzynarodowa Wystawa i Giełda Minerałów, Skamieniałości i Wyrobów Jubilerskich. Zwieńczeniem uroczystości jest spotkanie gwarków[63].

Dzień Hutnika[edytuj | edytuj kod]

Drugim niezwykłym świętem organizowanym w AGH jest Dzień Hutnika, którego forma jest podobna do uroczystości górniczych. Wydarzenie organizowane jest corocznie w maju. Obok uroczystości w Auli, w programie znajduje się m.in. Konferencja Studenckich Kół Naukowych Pionu Hutniczego oraz konferencja naukowa. Do pielęgnowanych zwyczajów hutniczych należy ceremonia Ślubowania Hutniczego, która odbywa się w holu reprezentacyjnym w gmachu głównym AGH. Stałym elementem jest również spotkanie pracowników i studentów na karczmie hutniczej[63].

Święto Nauk Ścisłych – Dni prof. Antoniego Hoborskiego[edytuj | edytuj kod]

Corocznie w listopadzie w AGH odbywa się Święto Nauk Ścisłych – Dni prof. Antoniego Hoborskiego. Celem wydarzenia jest popularyzacja nauk ścisłych oraz ich technicznych zastosowań oraz upamiętnienie postaci prof. Antoniego Hoborskiego, wybitnego polskiego matematyka, pierwszego rektora Akademii Górniczej[63].

Doktorzy honoris causa[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Mroczka – 2021
  • Wojciech Żurek – 2021
  • Nguyen Van Giang – 2016
  • Narayana Murthy – 2015
  • Tadeusz Kaczorek – 2015
  • Leszek Rutkowski – 2014
  • Alan Lindsay Greer – 2014
  • Dan Shechtman – 2013
  • Herbert Wirth – 2013
  • Lakshmi N. Mittal – 2013
  • Dan Maniu Duşe – 2012
  • Józef Dubiński – 2012
  • Eugeniusz Świtoński – 2012
  • Ali Ibrahim Al-Naimi – 2011
  • Zdzisław Bieniawski – 2010
  • Jerzy Buzek – 2010
  • Jurgen Michael Honig – 2010
  • Zdzisław Samsonowicz – 2010
  • Czesław Olech – 2009
  • Jan Szargut – 2008
  • Juri Wasiliewicz Szuwałow – 2008
  • Manuel Ricardo Ibarra – 2008
  • Wiesław Ochman – 2008
  • Jan Lech Lewandowski – 2006
  • Józef Nizioł – 2006
  • Bogusław Ney – 2006
  • Roman Ney – 2005
  • Czesław Cempel – 2005
  • Roman Teisseyre – 2004
  • Adam Chrzanowski – 2004
  • Leon O.Hua – 2003
  • Jan Węglarz – 2002
  • Zbigniew Górny – 2002
  • Reiner Kopp – 2002
  • Rudolf Schuster – 2002
  • Jerzy Seidler – 2002
  • Harald Kroto – 2001
  • Zbigniew Engel – 2001
  • Jan Paweł II – 2000
  • Adam Morecki – 1999
  • Roman Pampuch – 1999
  • Andrzej Z. Hrynkiewicz – 1999
  • Giennadij Grigoriewicz Piwniak – 1999
  • Maciej Grabski – 1999
  • Adam Dziewoński – 1999
  • Gareth Thomas – 1999
  • Eduardo Frei Ruiz Tagle – 1999
  • Henryk Górecki – 1997
  • Jan Janowski – 1997
  • Michał Heller – 1996
  • Zbigniew Osiński – 1996
  • Andrzej Oleś – 1995
  • Edward Görlich – 1995
  • Jan Manitius – 1994
  • Stanisław Gorczyca – 1994
  • Stanisław Knothe – 1994
  • Antoni Stanisław Kleczkowski – 1994
  • Heinz Riesenhuber – 1993
  • Erhard Busek – 1993
  • Zygmunt Kawecki – 1993
  • Ludger Szklarski – 1993
  • Jean Philibert – 1992
  • Leslie Shemilt Webster – 1992
  • Zbigniew Basiński – 1991
  • Claus Marx – 1990
  • Paul Hagenmüller – 1989
  • Tadeusz Rumanstorfer – 1989
  • Wacław Leskiewicz – 1989
  • Stefan Węgrzyn – 1989
  • Konstantin Wasilewicz Frołow – 1986
  • Roman Krajewski – 1985
  • Zygmunt Kowalczyk – 1984
  • Kurt Lücke – 1984
  • Andrzej Bolewski – 1984
  • Adam Bielański – 1984
  • Ignacy Malecki – 1982
  • Tadeusz Kochmański – 1981
  • Jerzy Grzymek – 1979
  • Jan Anioła – 1979
  • Franciszek Kaim – 1979
  • Jerzy Litwiniszyn – 1979
  • Marian Mięsowicz – 1979
  • Aleksander Onisimowicz Spiwakowski – 1976
  • Lew Nikołajewicz Kiell – 1975
  • Teodor Józef Błachut – 1974
  • Wiaczesław Pietrowicz Jelutin – 1974
  • Tadeusz Sendzimir – 1973
  • Sigward Arne Eklund – 1971
  • Stefan Ziemba – 1969
  • Aleksander Wsilewicz Sidorenko – 1969
  • Wacław Olszak – 1969
  • Jack Nutting – 1969
  • Stanisław Gołąb – 1969
  • Bolesław Krupiński – 1967
  • Georgi Wiaczesławowicz Kurdiumow – 1967
  • Aleksander Krupkowski – 1964
  • Walery Goetel – 1960
  • Roman Zygmunt Rigier – 1947
  • Maksymilian Huber – 1945
  • Albert Portevin – 1939
  • Tomisław Morawski – 1937
  • Witold Sągajłło – 1937
  • Michał Grażyński – 1937
  • Karol Axel Benediks – 1937
  • Edward Windakiewicz – 1936
  • Czesław Peche – 1936
  • Karol Bohdanowicz – 1935
  • Aleksander Ciszewski – 1935
  • Stanisław Surzycki – 1934
  • Ignacy Mościcki – 1934
  • Leon Syroczyński – 1923
  • Stanisław Skarbiński – 1923
  • Wojciech Korfanty – 1923
  • Stanisław Wojciechowski – 1923
  • Hieronim Kondratowicz – 1923

Wykładowcy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Wykładowcy Akademii Górniczo-Hutniczej.

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej.

Społeczności, organizacje i stowarzyszenia[edytuj | edytuj kod]

Związki zawodowe[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenia[edytuj | edytuj kod]

  • Stowarzyszenie Studentów BEST AGH Kraków
  • Stowarzyszenie Wychowanków Akademii Górniczo-Hutniczej

Fundacje[edytuj | edytuj kod]

Uczelniane organizacje studenckie i doktoranckie[edytuj | edytuj kod]

14. Koncert Urodzinowy Orkiestry Reprezentacyjnej AGH
Studenckie Koła Naukowe AGH

Na rzecz społeczności akademickiej[edytuj | edytuj kod]

  • Akademickie Koło PCK i Klub HDK przy AGH
  • Niezależne Zrzeszenie Studentów AGH
  • Zrzeszenie Studentów Niepełnosprawnych AGH
  • Zrzeszenie Studentów Polskich AGH
  • Uczelniana Rada Samorządu Doktorantów
  • Uczelniana Rada Samorządu Studentów

Nauka[edytuj | edytuj kod]

  • Studenckie Koła Naukowe AGH
  • Studenckie Koło SEP nr 19 przy AGH
  • Studenckie Towarzystwo Naukowe
  • Uczelniana Organizacja Studencka Erasmus Student Network AGH
  • EESTEC LC Kraków
  • ESN AGH
  • IAESTE

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Sport i turystyka[edytuj | edytuj kod]

Czasopisma naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Dwumiesięcznik AGH „Opuscula Mathematica
  • Kwartalnik AGH „Geologia”
  • Kwartalnik AGH „Górnictwo i Geoinżynieria”
  • Kwartalnik AGH „Mechanics”
  • Kwartalnik AGH „Geomatics and Environmental Engineering”
  • Półrocznik AGH „Automatyka”
  • Półrocznik AGH „Decision Making in Manufacturing and Services”
  • Półrocznik AGH „Ekonomia Menedżerska”
  • Półrocznik AGH „Elektrotechnika i Elektronika”
  • Półrocznik AGH „Geodezja”
  • Półrocznik AGH „Inżynieria Środowiska”
  • Półrocznik AGH „Metallurgy and Foundry Engineering”
  • Półrocznik AGH „Wiertnictwo Nafta Gaz”
  • Rocznik AGH „Computer Science
  • Rocznik AGH „Studia Humanistyczne”
  • Rocznik AGH „Telekomunikacja Cyfrowa, Technologie i Usługi”

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała nr 58/2015 Senatu AGH z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie ujednolicenia używania nazwy Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie w językach obcych.
  2. a b c AGH w liczbach. Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie. [dostęp 2021-07-06].
  3. Anna Siwik, Zabiegi o powołanie Akademii Górniczej, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-19] (pol.).
  4. Katarzyna Wrzoszczyk, Inauguracja 1. roku akademickiego Akademii Górniczej, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-19] (pol.).
  5. Bohaterowie konkursu IDUB, czyli najlepsze uczelnie w kraju (pol.). gov.pl, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, 2019-10-30. [dostęp 2022-01-19].
  6. Struktura AGH (pol.). agh.edu.pl. [dostęp 2022-01-19].
  7. AGH w liczbach, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-19] (pol.).
  8. The Center for World University Rankings 2021. [dostęp 2022-01-19].
  9. Academic Ranking of World Universities 2021. [dostęp 2022-01-19].
  10. Kampus akademicki, www.agh.edu.pl [dostęp 2016-12-26].
  11. Trzy wydziały AGH z najwyższą oceną A+, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-20] (pol.).
  12. Kategoryzacja MNiSW 2017, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-19] (pol.).
  13. Kategoria naukowa A+ dla Akademickiego Centrum Materiałów i Nanotechnologii AGH, agh.edu.pl, 14 listopada 2019 [dostęp 2022-01-19] (pol.).
  14. Ranking Szkół Wyższych mierzony majątkiem najbogatszych Polaków (pol.). pracownia2033.pl. [dostęp 2022-01-21].
  15. Ranking Uczelni Akademickich 2021 (pol.). perspektywy.pl. [dostęp 2022-01-21].
  16. The Center for World University Rankings 2021 (ang.). cwur.org. [dostęp 2022-01-21].
  17. Academic Ranking of World Universities 2021 (ang.). shanghairanking.com. [dostęp 2022-01-21].
  18. CWTS Leiden Ranking 2021 (ang.). leidenranking.com. [dostęp 2022-01-21].
  19. a b Oceny jakości kształcenia, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  20. Akredytacja – ABET, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  21. Wykaz umów generalnych, dwz.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  22. Wykaz umów generalnych, dwz.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  23. Badania podstawą rozwoju, Informator AGH, Kraków 2021, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  24. UNIVERSEH, universeh.eu [dostęp 2022-01-21] (ang.).
  25. Współpraca, Informator AGH, Kraków 2021, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-21] (pol.).
  26. Z kart historii, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  27. Konkurs na gmach Akademii Górniczej w Krakowie, „Architekt” z. 11, Kraków 1913 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  28. Aneta Borowik, Akademia Górnicza, szlakmodernizmu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  29. Hieronim Sieński, Laboratorium Maszynowe, Biuletyn AGH nr 138–139, 2019 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  30. Hieronim Sieński, Bursa studencka, Biuletyn AGH nr 137, 2019 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  31. Więcej: Hieronim Sieński, Profesor Walery Goetel, Biuletyn AGH nr 80–81, 2014 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  32. Więcej: Magdalena Smaga, Miasteczko studenckie AGH, szlak modernizmu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  33. a b Anna Biedrzycka, Wielkie lata Akademii Górniczo-Hutniczej, Biuletyn AGH nr 25, 2010 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  34. Michał Wiśniewski, Międzyresortowy Instytut Technologii Materiałów Budowlanych i Ceramiki AGH, szlak modernizmu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  35. Bogusław Baś, Małgorzata Jakubowska, Włodzimierz Mozgawa, 70-lecie Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramik, ceramika.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  36. Historia katedry, kt.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  37. Posąg św. Barbary, historia.agh.edu.pl/wiki [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  38. a b c d Jerzy Kajtoch, Wybitni artyści rzeźbiarze zasłużeni dla rozkwitu tradycji w Akademii Górniczo-Hutniczej, 2018 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  39. Jan Paweł II, historia.agh.edu.pl/wiki [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  40. Artysta rzeźbiarz Karol Hukan obok wykonanej przez siebie rzeźby geniusza, mającej zdobić gmach Akademii Górniczej w Krakowie, NAC, szukajwarchiwach.gov.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  41. Zbigniew Engel, Trzydziestolecie odsłonięcia pomników, Biuletyn AGH nr 22, 2009 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  42. 100 lat AGH w fotografii. 100 Years of AGH UST in Photographs. Weronika Szewczyk, Katarzyna Wrzoszczyk, Barbara Jezierska (red.). Kraków: Dział Informacji i Promocji AGH, 2019, s. 270. ISBN 978-83-66364-14-1.
  43. Jerzy Sędzimir, Burzliwe dzieje witraża św. Barbary, Biuletyn Informacyjny Pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej nr 128, 2004 [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  44. Więcej: Tablice AGH, historia.agh.edu.pl/wiki [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  45. Titan Cubed 2 60-300 (FEI), tem.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  46. Zespół pomieszczeń czystych, acmin.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  47. Tomograf komputerowy pomoże naukowcom AGH w badaniu materiałów budowlanych, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  48. [TV AGH] „Muzyczny” transformator Tesli, youtube.com [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  49. Komora bezechowa, lat.agh.edu.pl [dostęp 2022-01-25] (pol.).
  50. Centrum Zrównoważonego Rozwoju i Poszanowania Energii, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  51. Centralne Laboratorium Techniki Strzelniczej i Materiałów Wybuchowych, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  52. Pałac w Młoszowej, polskieszlaki.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  53. Pałac w Młoszowej przejdzie gruntowną termomodernizację, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  54. Ośrodek AGH w Łukęcinie, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).
  55. Jerzy Krawczyk, Od akademii do akademii. Zabiegi o kształcenie górników w Krakowie (do początków XX wieku). Galicja. Studia i Materiały nr 4, 2018, DOI10.15584/galisim.2018.4.11, ISSN 2450-5854 [dostęp 2021-03-18].
  56. Witold Iwańczak, Pierwszy rektor AGH, Prawica.net, 1 marca 2013 [zarchiwizowane z adresu 2013-03-03].
  57. Posąg św. Barbary na gmachu AG (pol.). Ilustrowany Kuryer Codzienny. 1939, nr 234 (25 VIII), 1939-08-25. [dostęp 2016-11-18].
  58. Zbigniew Sulima: O świętej Barbarze z A-0, wspomnienie (pol.). Biuletyn AGH 22-2009 s.35-39. [dostęp 2016-11-18].
  59. Jerzy Krawczyk, Rozwój polskiego szkolnictwa górniczego do roku 1939. Kwartalnik Górnictwo 1989 nr 2 s. 156–157.
  60. Anna Chadaj, O pierwszej kobiecie z dyplomem magistra inżyniera górnika. Górnictwo i Geoinżynieria 2009 z. 3 s.35-41.
  61. Kraków pod hitlerowską flagą.
  62. Ogólnoświatowy ranking uczelni CSIC.
  63. a b c Uroczystości uczelniane, agh.edu.pl [dostęp 2022-01-24] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 60 lat AGH w fotografii. Kraków: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 1979. (pol.)
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH. Kraków: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 1997. (pol.)
  • Kto jest kim w Polsce. Edycja 3. Warszawa: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 1993. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]