Kamienica (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamienica w Lądku-Zdroju
Kamienica w Poznaniu

Kamienica – miejski budynek mieszkalny, murowany z cegły lub kamienia, przynajmniej jednopiętrowy. Kamienicą określa się zazwyczaj budynek stojący w zwartym szeregu innych domów, jeśli tak nie jest, to kamienica odróżnia się brakiem dużych okien na jednej z jej ścian (jest to związane z tym, że podczas budowy przewidywano w tym miejscu inny budynek lub taki budynek istniał, ale został wyburzony).

Kamienice były podstawą miejskiego budownictwa mieszkaniowego od średniowiecza po drugą połowę XX wieku. Obecnie w Polsce kamienice buduje się zazwyczaj jako plomby do istniejących już pierzei, kwartałów lub w czasie odbudowy zniszczonych starych miast (ma to miejsce na przykład w Elblągu, Kołobrzegu, Stargardzie, Szczecinie, Głogowie, Olecku).

Murowany dom miejski lapideae pojawił się w Polsce wraz z osadnikami niemieckimi. Wcześniej były tu tylko zamki, klasztory, drewniane dwory, karczmy i chałupy. Według autora "Krótkiej nauki budowniczej" z roku 1659 nigdzie, tylko przy mieście i to wielkim, cegły nie dostaniesz, jako rzeczy drogiej i kosztownej ...". Jeszcze do XVIII wieku można było zauważyć obok wielkich i małych kamienic w Krakowie i Poznaniu "lepianki z chrustu plecione, kurne"[1]. Określenie występuje od XV wieku, jest ono specyficzne dla Polski.

Mieszkania w kamienicach są przeważnie droższe i większe niż w przypadku tych w wielkiej płycie.[2]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksander Brückner. Encyklopedia staropolska (reprint: 1990) hasło Dom miejski
  2. Najłatwiej negocjować z osobami sprzedającymi kamienice PRNews.pl (Dostęp: 2012-08-21)