Kamienica Henryka Birnbauma w Łodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kamienica Henryka Birnbauma)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Henryka Birnbauma
Obiekt zabytkowy nr rej. A/339/1-3 z 19 października 1993[1]
Ilustracja
Kamienica w czasie remontu w roku 2006
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ul. Piotrkowska 258/260
Styl architektoniczny neorenesans
Architekt Gustaw Landau-Gutenteger
Inwestor Henryk Birnbaum
Ukończenie budowy 1893
Pierwszy właściciel Henryk Birnbaum
Położenie na mapie Łodzi
Mapa konturowa Łodzi, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kamienica Henryka Birnbauma”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kamienica Henryka Birnbauma”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kamienica Henryka Birnbauma”
Ziemia51°45′01,45″N 19°27′38,92″E/51,750403 19,460811

Kamienica Henryka Birnbaumaneorenesansowa kamienica znajdująca się przy ul. Piotrkowskiej 258/260 w Łodzi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kamienica została zbudowana w 1893, początkowo jako jednopiętrowa, według projektu Gustawa Landaua-Gutentegera na zamówienie fabrykanta Henryka Birnbauma (który w latach 90. XIX wieku miał w podwórzu posesji przędzalnię wełny czesankowej)[2] oraz zarządu spółki Dąbrówka. W latach 1891–1900 na posesji działała przędzalnia kamgarnu Birnbauma, a następnie fabryka walców do apretury Karola Roedera. W okresie międzywojennym (do 1939) mieścił się tutaj konsulat niemiecki[3].

W latach 1980–1981 Zarząd Regionu NSZZ „Solidarność”[3]. W grudniu 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego gmach został opieczętowany, przez wiele lat będąc pustostanem[3], i wtedy też kamienica została podpalona. W trakcie gaszenia pożaru zniszczono oryginalne parkiety, stolarkę i sztukaterie.

W roku 1996 w posiadanie gmachu wszedł Instytut Europejski, a w 1998 rozpoczął się remont kamienicy polegający na częściowym rozebraniu i odbudowaniu budynku, a także wkomponowaniu bryły zabytku w bryłę kompleksu dydaktyczno-konferencyjnego. Podczas przebudowy odtworzono oryginalne detale architektoniczne[3]. W 2005 zakończono remont. W budynku działa Centrum Szkoleniowo-Konferencyjne Instytutu Europejskiego.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Architektura kamienicy jest eklektyczna z elementami barokowymi. W oknach znajdują się mansardy obramowane wolutami[2]. W Centrum Szkoleniowo-Konferencyjnym zamontowano witrażowe drzwi z wizerunkiem byłego włoskiego premiera Alcide de Gasperiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo łódzkie. 2020-09-30. s. 43. [dostęp 2011-08-27].
  2. a b Anna Rynkowska, Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, s. 210, ISBN 978-83-939822-4-0.
  3. a b c d Sławomir Krajewski, Jacek Kusiński: Spacer drugi. Ulica Piotrkowska. Łódź: Wydawnictwo Jacek Kusiński, 2008. ISBN 978-83-927666-8-1.