Kantor internetowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kantor internetowykantor walutowy, w którym transakcje dokonywane są za pośrednictwem platformy WWW i bankowości internetowej. Klient kantoru internetowego przelewa na jego konto określoną sumę w jednej walucie i otrzymuje w zamian na wskazane konto przeliczoną sumę w drugiej walucie.

Kantory internetowe w Polsce[edytuj]

W Polsce działalność ta podlega wszystkim procedurom opierającym się na zezwoleniu dewizowym wydawanym przez Narodowy Bank Polski. Do rozkwitu działalności kantorowej przyczyniła się ustawa antyspreadowa z listopada 2011, która pozwoliła kredytobiorcom na spłatę kredytu w obcej walucie, a kantorom internetowym na szybki rozwój. Kantor podlega bezpośrednio nadzorowi NBP oraz Ministerstwu Finansów, a jego właściciele oraz pracownicy muszą być niekarani, a także ukończyć odpowiedni kurs lub wykazać się co najmniej rocznym doświadczeniem w dziale walutowym banku[1].

Pierwszą platformą społecznościowej wymiany walut był uruchomiony w listopadzie 2009 Walutomat.pl[2][3]. Pierwszym kantorem internetowym był Internetowykantor.pl, uruchomiony w kwietniu 2010[4][5].

Kantory internetowe, w celu ochrony danych osobowych klientów, mają także obowiązek rejestracji w GIODO, a także stosują zabezpieczenia ochrony przed podsłuchem transmisji danych poufnych (tj. protokół SSL/TLS, z którym spotykamy się również w bankach). W 2013 działalność kantorowa nie mogła być prowadzona jedynie za pośrednictwem Internetu. Kantor musiał mieć także odpowiednio wyposażony lokal[1].

W styczniu 2014 funkcjonowało na polskim rynku ok. 40 kantorów internetowych, a także pierwsze porównywarki kantorów internetowych. W tym samym roku w ustawodawstwie nie było definicji kantoru internetowego[6], a ich właściciele powoływali się na przepisy dotyczące kantorów stacjonarnych[7], gdzie za kantor uznawało się działalność gospodarczą prowadzoną na podstawie zezwolenia NBP, która polegała na kupnie i sprzedaży walut.

W 2015 największym polskim kantorem internetowym jest Cinkciarz.pl[8][9].

Do stycznia 2016 roku na polskim rynku nastąpił rozwój kantorów internetowych, których właścicielami są banki - pojawiła się platforma do wymiany walut w ramach mBanku, w 2012 roku powstał kantor walutowy AliorBanku; swoją platformę do wymiany walut ma też bank BZWBK. W październiku 2015 roku rozpoczął działalność Rkantor.com, powiązany z grupą Raiffeisen Polbank.[10]

Ustawy i rozporządzenia regulujące kantory internetowe[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c FAQ: kantory internetowe (pol.). Strefa Walut • porównywarka e-kantorów. [dostęp 2016-11-30].
  2. Ruszył Walutomat.pl - pierwszy społecznościowy system wymiany walut on-line. Bankier.pl, 2010-01-15. [dostęp 2014-01-14].
  3. Walutomat – bezpośrednia i tania wymiana walut online!. Antyweb.pl, 2009-11-13. [dostęp 2014-01-14].
  4. Pierwszy w Polsce internetowy kantor. Bankier.pl, 2010-05-18. [dostęp 2014-01-14].
  5. Wymiana walut w sieci. Rzeczpospolita, 2010-05-14. [dostęp 2014-01-14].
  6. Grzegorz Styczyński: Kantor internetowy za kuloodporną szybą. Biznes wyprzedza przepisy. gazetaprawna.pl, biznes, 2011-10-25. [dostęp 2012-05-10].
  7. Głowacki i wspólnicy: Kantor internetowy – regulacje obrotu walutami przez Internet. lexagit.pl • portal prawny, 2011-05-11. [dostęp 2012-05-10].
  8. Przybywa chętnych do obsługi emigrantów. [dostęp 2015-09-25].
  9. Pierwszy cinkciarz III RP. [dostęp 2015-09-25].
  10. Michał Kisiel, Gotówka w oddziale, bankomacie lub do domu - nowy e-kantor na rynku, „Bankier.pl” [dostęp 2017-08-08] (pol.).