Karagen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Struktury różnych typów karagenów

Karagen (CGN) − rodzaj polisacharydów ekstrahowanych z czerwonych wodorostów zawierających w swej strukturze liczne grupy siarczanowe. Stanowią surowiec spożywczy używany do wytwarzania galaret i żeli. W jego skład wchodzi przede wszystkim śluz, którego głównym składnikiem jest karagenina, a także inne polisacharydy i niewielkie ilości jodu oraz bromu. Karagen odznacza się dużą aktywnością biologiczną (jest m.in. immunostymulatorem)[1][2]. Surowcem do produkcji karagenu jest chrząstnica kędzierzawa, krasnorost określany potocznie jako mech irlandzki (Chondrus crispus).

Symbol karagenu jako dodatku do żywności to E407.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Karagen jest wykorzystywany w przemyśle spożywczym w charakterze substancji zagęszczającej, a także stabilizującej zawiesiny i emulsje. Jest on używany m.in. w celu zmniejszenia sedymentacji kakao, mleka skondensowanego oraz innych napojów. Karagen jest stosowany również jako czynnik żelujący przy wyrobie dżemów i deserów o zmniejszonej zawartości cukru[3]. Roztwory zawierające powyżej 3% karageniny tworzą po oziębieniu żele, które po lekkim ogrzaniu przechodzą w stan płynny. Surowiec wykorzystywany jest również w przemyśle farmaceutycznym jako środek śluzowy, powlekający i osłaniający, również jako emulgator i środek spęczniający w preparatyce farmaceutycznej[4].
Zawarte w wysuszonych plechach karageniny są używane w chorobie wrzodowej[4].

Toksyczność[edytuj | edytuj kod]

Karagen wykorzystywany jest w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym i powszechnie uważany jest na nieszkodliwy. Jednak jego rola w metabolizmie i fizykochemia nie zostały jeszcze (2018) w pełni zbadane[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Arthur O. Tzianabos. Polysaccharide Immunomodulators as Therapeutic Agents: Structural Aspects and Biologic Function. „Clin. Microbiol. Rev.”. 13, s. 523-533, 2000. DOI: 10.1128/CMR.13.4.523-533.2000. 
  2. R. Kulkarni Savita, S. Desai Sandhya. Polysaccharides as immunomodulators. „Indian Drugs”. 38, s. 341-346, 2001. ISSN 0019462X. 
  3. Zdzisław Sikorski (red.): Chemiczne i funkcjonalne właściwości składników żywności. Warszawa: WNT, 1996, s. 161.
  4. a b Stanisław Kohlmünzer: Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji. Wyd. V unowocześnione. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 669. ISBN 83-200-2846-9.
  5. David S, Shani Levi C, Fahoum L, Ungar Y, Meyron-Holtz EG, Shpigelman A, Lesmes U.. Revisiting the carrageenan controversy: do we really understand the digestive fate and safety of carrageenan in our foods?. „Food&Function”. 9 (3), s. 1344-1352, 07.02.2018. DOI: 10.1039/c7fo01721a. ISSN 2042-6496. PMID: 29469913. 

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.