Karol Śniegoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Śniegoń (ur. 1892, zm. 1972) – polski duchowny zielonoświątkowy, prezes Związku Stanowczych Chrześcijan na Śląsku Cieszyńskim, prezes Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wywodził się z Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Włączył się w działalność Związku Stanowczych Chrześcijan, gdzie szybko znalazł się w ścisłym gronie kierowniczym i stał się następcą Jana Kajfosza i Karola Kalety na stanowisku prezesa Związku. Funkcję tę pełnił w latach 1920-1927, 1935-1938 i 1945-1947[1].

Po II wojnie światowej zabiegał o połączenie Związku Stanowczych Chrześcijan ze Związkiem Ewangelicznych Chrześcijan i Związkiem Wolnych Chrześcijan w Zjednoczony Kościół Ewangeliczny (ZKE)[1]. Po powstaniu ZKE w 1947 został jego wiceprezesem, zaś w latach 1950-1953 był prezesem ZKE[2]. W czasie pełnienia przezeń tej funkcji Urząd Bezpieczeństwa dokonał we wrześniu 1950 masowych aresztowań duchownych ZKE. Sam też został uwięziony[1], podejrzewano go o wrogi stosunek do Polski Ludowej oraz o działalność szpiegowską[3]. Na wolność wyszedł w 1951[1].

Przez wiele lat był pastorem zboru ZKE w Cieszynie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Zieliński 2014 ↓, s. 350.
  2. Tomaszewski 2009 ↓, s. 44, 113.
  3. IPN Ka 230/241. W: IPN [on-line].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]