Katalityczny rekombinator wodoru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rekombinator − urządzenie do katalitycznej rekombinacji tlenu i wodoru. Stosowany w źródłach i przetwornikach energii z uwagi na wydzielający się wodór, np. podczas ładowania akumulatora elektrycznego.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Rekombinator składa się prętu montażowego, wykonanego, np. z aluminium, miedzi, i naniesionego na niego katalizatora, zwykle palladu lub innego platynowca. Pręt umieszczony jest w porowatej rurce ceramicznej przepuszczającej gaz. Przestrzeń między rurką a prętem wypełniona jest materiałem absorpcyjnym (tlenki ołowiu, srebra, żelaza, miedzi, glinu, manganu). Rekombinator posiada rurę wylotową gazów i odprowadzenie wody.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Gazy doprowadzane są do pojemnika rekombinatora, przechodzą przez porowatą rurkę i materiał absorpcyjny, i przechodzą rekombinację. Proces ten jest egzotermiczy, więc powstająca woda osadza się na katalizatorze w postaci pary wodnej. Następnie skrapla się i jest odprowadzana z powrotem do akumulatora.

Rekombinatory w elektrowniach jądrowych[edytuj | edytuj kod]

Rekombinatory stosowane są również w elektrowniach jądrowych (znajdują się we wszystkich elektrowniach jądrowych w krajach OECD)[1], w których w sytuacjach awaryjnych (zwłaszcza przy stopieniu rdzenia reaktora jądrowego) mogą powstawać znaczne ilości wodoru. Ich nadmiar w reaktorze lub obudowie bezpieczeństwa mógłby doprowadzić do eksplozji. Rekombinatory mają neutralizować gromadzący się wodór.

Europejski Reaktor Ciśnieniowy posiada 47 pasywnych rekombinatorów katalitycznych, które mają za zadanie utrzymać stężenie wodoru pod obudową bezpieczeństwa w sytuacjach awaryjnych poniżej 10%[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Opis patentowy nr PL 207508

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]