Katarzyna Eugenia Tyszkiewiczówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Katarzyna Eugenia Tyszkiewiczówna herbu Leliwa (ur. ok. 1610, zm. marzec 1646) [1] – polska szlachcianka, dziedziczka rodziny Tyszkiewiczów

Jedyna córka Janusza Tyszkiewicza Skumina i Barbary Naruszewicz, córki Stanisława, ciwuna wileńskiego [1].

Zamężna trzykrotnie:

Po śmierci drugiego męża liczne jego majątki stały się przedmiotem sporu między Katarzyną Eugenią a jej teściem i pozostałymi krewnymi byłego męża. Obciążona długami po rozrzutnym małżonku, Katarzyna postanowiła poślubić księcia Radziwiłła. Jednak jej małżeństwo z Aleksandrem Ludwikiem Radziwiłłem doprowadziło do poszerzenia konfliktu z byłym teściem, a później także z Jeremim Wiśniowieckim, który został wyznaczony na opiekuna jej dzieci, o spadek po poprzednim mężu i teściu (księciu Konstantym Wiśniowieckim, który zmarł w 1641). Konflikt zakończył się w 1642 gdy Katarzyna niespodziewanie wystąpiła o rozwód z Aleksandrem oddając się z synami pod opiekę Jeremiego. Małżeństwo z Radziwiłłem zostało unieważnione, a pretekstem było pokrewieństwo ze zmarłym, drugim mężem Katarzyny[2]. Aleksander ustąpił pod warunkiem zachowania posagu byłej żony. Ostatnie lata życia Katarzyna spędziła na walce o spadek po ojcu i procesach z wierzycielami. Skazana w końcu przez trybunał lubelski za długi na banicję oddała swój los w ręce Jeremiego, który ostatecznie obronił ją przed niekorzystnymi konsekwencjami wyroku. Zmarła najprawdopodobniej w marcu 1646 roku i została pochowana w Zbarażu[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ISBN 83-918058-5-9.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Ilona Czamańska: Wiśniowieccy. Monografia rodu. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 232-237. ISBN 83-7177-229-7.