Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga
Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.
Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.
Państwo  Włochy
Miejsce Turyn
Data 4 maja 1949
Godzina 17:04 czasu lokalnego
17:04 czasu polskiego
Rodzaj Zderzenie z ziemią
Ofiary 31 osób
Ocaleni 0 osób
Statek powietrzny
Typ Fiat G212CP
Użytkownik Avio Linee Italiane
Numer I-ELCE
Start Portugalia Lizbona
Cel lotu Włochy Turyn
Pasażerowie 27 osób
Załoga 4 osoby
Położenie na mapie Turynu
Mapa lokalizacyjna Turynu
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Piemontu
Mapa lokalizacyjna Piemontu
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia45°04′51″N 7°46′03″E/45,080833 7,767500
Zdjęcie samolotu niedługo po katastrofie

Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga – katastrofa z udziałem samolotu linii Avio Linee Italiane, w okolicach Turynu. Wydarzyła się w środę, 4 maja 1949 roku, gdy trzysilnikowy Fiat G.212CP rozbił się na wzgórzu Superga, uderzając w marmurową bazylikę. Zginęło 31 osób, wszystkie, które znajdowały się na pokładzie[1].

Przebieg katastrofy[edytuj kod]

Dwuletni samolot włoskiego towarzystwa A.L.I. wystartował z Lizbony o 952, rozpoczynając rejs do Turynu. Na pokładzie znajdowało się 27 pasażerów i czteroosobowa załoga. Wśród podróżnych przeważała grupa osiemnastu piłkarzy włoskiego zespołu piłkarskiego AC Torino, powracająca do ojczyzny po rozegranym w stolicy Portugalii meczu. W dzisiejszych czasach pokonanie trasy z Lizbony do Turynu odrzutowcem zajęłoby godzinę, jednak trójsilnikowej maszynie w 1949 roku tylko pierwsza partia lotu do Barcelony – w celu zatankowania paliwa – zajęła ponad 3 godziny – zakończyła się o 1315 czasu lokalnego.

Gdy o 1641 samolot przeleciał nad Savoną na wysokości 2000 m, załoga samolotu połączyła się z turyńskimi kontrolerami. W rejonie portu lotniczego panowały niezwykle trudne warunki pogodowe: widoczność wynosiła tylko 1200 m, z podstawą chmur na wysokości 400 m. Piloci zostali zmuszeni zmniejszyć pułap lotu do momentu, w którym widoczność poprawi się. Tymczasem w okolicach wzniesienia Superga (675 m n.p.m.), ta sięgała już jedynie 40 m. Około godziny 1704, w momencie, gdy załoga dalej obniżała lot, nastąpiła kolizja ze zboczem. Samolot rozbił się o mury tamtejszej bazyliki i uległ całkowitemu zniszczeniu (zachował swój kształt jedynie fragment ogona ze statecznikiem pionowym), a wszystkie osoby znajdujące się na pokładzie zginęły.

Prawdopodobne przyczyny[edytuj kod]

W roku 1949 badający katastrofę mieli bardzo ograniczony dostęp do danych, mogących wyjaśnić katastrofę. Rejestratory parametrów lotu nie istniały, podobnie, jak wiele innych technik, pozwalających poznać przyczyny zdarzenia. Jak zwykle w takich przypadkach, winą – nieraz niesłusznie – obarczano załogę samolotu lub pogodę. Za główne przyczyny katastrofy uznano gęstą mgłę, ograniczającą widoczność, błąd nawigacyjny i niedostateczną komunikację radiową.

Lista ofiar katastrofy[edytuj kod]

Piłkarze AC Torino

Działacze AC Torino

  • Arnaldo Agnisetta, menedżer
  • Ippolito Civalleri, menedżer
  • Ernest Erbstein, trener
  • Leslie Lievesley, trener
  • Ottavio Corina, masażysta

Dziennikarze

  • Renato Casalbore, ("Tuttosport")
  • Luigi Cavallero, ("La Stampa")
  • Renato Tosatti, ("Gazzetta del Popolo")

Organizator zawodów

  • Andrea Bonaiuti

Obsługa samolotu

  • Pierluigi Meroni, kapitan
  • Antonio Pangrazzi
  • Celestino D'Inca
  • Cesare Biancardi

Szczątki ofiar spoczęły na turyńskim cmentarzu Palazzo Madonna. Była to jedna z największych tragedii w historii włoskiego sportu.

Wielkie Torino[edytuj kod]

Drużyna piłkarska FC Torino, znajdująca się na pokładzie, wracała z pożegnalnego meczu José Ferreiry z zespołem Benfiki, rozegranego dzień wcześniej, 3 maja, w Lizbonie. Turyński zespół nazwany później Grande Torino (Wielkie Torino) był wówczas najlepszym zespołem Włoch, w ostatnich 3 latach (1946, 1947 i 1948) zdobywał mistrzostwo kraju. W dniu katastrofy pewnie zmierzał po czwarty z rzędu tytuł, zajmując 1. miejsce w tabeli rozgrywek na 4 kolejki do końca sezonu.

Po katastrofie działacze Milanu, jednego z głównych rywali turyńskiego zespołu do tytułu mistrzowskiego, zaapelowali do włoskiej federacji o automatyczne przyznanie zespołowi Torino tytułu Mistrza Włoch. Propozycja została bez głosów sprzeciwu poparta przez inne kluby. W pozostałych meczach na boisku grali juniorzy turyńskiego zespołu. W późniejszych latach klub nie osiągał już takich wyników jak wcześniej. Na kolejny tytuł czekał aż do sezonu 1975/76.

Jedynym graczem Torino, który pozostał z pierwszej drużyny klubu, był Sauro Tomà, który był w tamtym okresie kontuzjowany. Katastrofy cudem uniknął Ladislao Kubala, gracz Pro Patrii, który zgodził się wziąć udział w lizbońskim meczu, jednak w ostatniej chwili zrezygnował z wyjazdu z powodu choroby syna.

Bibliografia[edytuj kod]

Przypisy

  1. Il Grande Torino (ang.). W: Famous Air Crash Victims - Part 3: Sportsmen [on-line]. h2g2.com, 2006-12-22. [dostęp 2013-07-29].

Linki zewnętrzne[edytuj kod]