Kazimierz Wojniakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Wojniakowski

Kazimierz Wojniakowski (ur. 1771 lub 1772 w Krakowie, zm. 20 stycznia lub 20 grudnia 1812[1]) – polski malarz i rysownik, wolnomularz[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczeń Marcela Bacciarellego[3]. Przedstawiciel sentymentalizmu[4]. Uprawiał przede wszystkim malarstwo portretowe. Malował m.in. Izabelę Czartoryską, Tadeusza Kościuszkę, Stanisława Augusta Poniatowskiego, Stanisława Sołtyka. Jego portrety cechuje duży realizm fizjonomii modeli. Obok portretów pojedynczych tworzył również portrety zbiorowe, np. Zebranie towarzyskie w parku (Łazienkowskim?) (1797, Muzeum Narodowe w Warszawie), ukazujące rodziny: Lafontainów i Hauków wokół pomnika Stanisława Augusta.

Wojniakowski jest również autorem obrazów historycznych (m.in. Uchwalenie Konstytucji 3 Maja 1791, 1806, Muzeum Narodowe w Warszawie), alegorycznych i pejzażowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Daty narodzin i śmierci na podstawie hasła Kazimierz Wojnakowski w internetowej Encyklopedii PWN.
  2. Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 267.
  3. Hasło "Kazimierz Wojniakowski" w: Nowa Encyklopedia PWN, Warszawa: PWN, 1996, t. 6, s. 855.
  4. Malinowski, Jerzy., Malarstwo polskie XIX wieku, Warszawa: Wydawn. DiG, 2003, ISBN 83-7181-290-6, OCLC 54704215.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Lorentz, A. Rottermund, Klasycyzm w Polsce, Warszawa: Arkady, 1984.