Knyps z czubkiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilustracja Gustava Dore

Knyps z czubkiem (fr. Riquet à la Houppe) – baśń ludowa spisana przez Charles’a Perraulta opublikowana w 1697 w zbiorku Bajki Babci Gąski.

Treść[1][edytuj | edytuj kod]

W pewnym królestwie królowa wydała na świat synka. Była jednak przygnębiona, gdyż synek był brzydki. Obecna przy porodzie wróżka oświadczyła, że chłopiec zawsze będzie brzydki, ale odznaczać się będzie inteligencją. Dodatkowo otrzymał od wróżki cudowny dar: osoba, którą pokocha, stanie się równie mądra jak on. Ponieważ chłopiec urodził się z czubkiem włosów na głowie, nazywano go Knyps z Czubkiem. Dorastał zdrowo i odznaczał się mądrością, która wzbudzała powszechny podziw.

Tymczasem królowa sąsiedniego państwa urodziła dwie córki. Obecna przy tym ta sama wróżka, która była przy narodzinach Knypsa, oświadczyła, że starsza córka będzie wyjątkowo piękna, ale bardzo głupia. Z kolei młodsza córka będzie odznaczać się mądrością, ale brak jej będzie urody. Królowa posmutniała. Pocieszając nieszczęsną matkę wróżka powiedziała, że młodsza córka będzie tak mądra, że nikt nie zauważy braku jej urody. Z kolei starszą obdarzyła cudownym darem: każdy, kogo pokocha, stanie się tak piękny jak ona.

Dziewczynki rosły. Jedna coraz bardziej piękniała, ale jednocześnie stawała się coraz głupsza, druga brzydła w oczach, ale była coraz mądrzejsza. Podczas dworskich przyjęć ta ładniejsza początkowo zwracała uwagę wszystkich młodzieńców. Jednak już po pierwszej rozmowie zniechęcała ich do siebie swoją głupotą. Z kolei młodsza córka początkowo nie miała powodzenia u chłopców. Kiedy jednak przemówiła, wszyscy byli oczarowani jej elokwencją. Ona też pierwsza wyszła za mąż.

Starsza księżniczka zrozumiała, że z powodu swojej głupoty nigdy nie znajdzie męża i jest skazana na samotność. Kiedy pewnego dnia przechadzała się zasmucona w pobliskim lesie, spotkała bardzo brzydkiego młodzieńca w wykwintnym stroju. Knyps z Czubkiem, bo to był on, zapytał, dlaczego taka piękna osoba jest smutna. Księżniczka odpowiedziała, że wolałaby być brzydka, ale mieć więcej rozumu.

Knyps zakochał się w księżniczce od pierwszego wejrzenia. Z kolei księżniczka także była zafascynowana eleganckim i elokwentnym młodzieńcem, który, jak się dowiedziała, był następcą tronu sąsiedniego kraju. Jednak odpychała ją troszkę jego brzydota. Pewnego dnia podczas kolejnego spotkania Knyps powiedział, że ma dar, dzięki któremu może obdarzyć rozumem osobę, którą pokocha i że chciałby nim obdarzyć właśnie księżniczkę. Równocześnie poprosił ją o rękę. Widząc, że księżniczka się waha, Knyps dał jej rok na zastanowienie. Wówczas księżniczka oświadczyła, że za rok się pobiorą. Knyps wrócił uszczęśliwiony do domu.

Kiedy księżniczka wróciła do pałacu, olśniła cały dwór swoją elokwencją i dowcipnymi uwagami. Knyps obdarował ją swoją mądrością tak, że wszyscy byli pod wrażeniem. Król, który nic nie wiedział o obietnicy jaką dała Knypsowi, postanowił wydać ją za mąż. Napłynął tłum starających się o rękę książąt. Żaden kawaler nie przypadł jej do gustu. Jednak pewnego dnia przybył młody i piękny książę, który bardziej się jej spodobał. Przed podjęciem tak poważnej decyzji postanowiła w spokoju się zastanowić.

Udała się do lasu, gdzie poznała Knypsa z Czubkiem. Usłyszała w pobliżu jakieś hałasy i zobaczyła gromadę skrzatów szykujących wspaniałą ucztę. Zapytała, co to ma oznaczać. Odpowiedzieli, że przygotowują się na wesele ich pana, Knypsa z Czubkiem. Wówczas księżniczka przypomniała sobie o obietnicy, jaką dała Knypsowi, oraz o fakcie, że rok już minął. Wkrótce zjawił się sam Knyps. Podziękował za dotrzymanie obietnicy i zapytał, czy coś, oprócz jego brzydoty, jej w nim przeszkadza. Księżniczka oświadczyła, że nie. Wtedy Knyps przypomniał jej, że wróżka, która w dniu narodzin obdarowała go mocą uczynienia mądrą swojej ukochanej, jej użyczyła daru obdzielenia urodą wybranka swego serca.

Księżniczka oświadczyła, że chce go obdarzyć urodą. Wówczas Knyps przemienił się w przystojnego młodzieńca. Wtedy oboje się pobrali i pozostali ze sobą na zawsze.

Niektórzy jednak utrzymują, że pozostał równie brzydki jak przedtem, tylko księżniczka patrzyła na niego oczyma pełnymi miłości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Charles Perrault „Bajki nad bajkami”, wyd. Zielona Sowa, 2006

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Perrault „Bajki nad bajkami”, wyd. Zielona Sowa, 2006.