Koń fiordzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bułany fiording
Ogier fiordzki
Pasący się koń fiordzki w duńskim skansenie Hjerl Hede
Klacz ze źrebięciem
Konie fiordzkie na wolności
Głowa konia fiordzkiego
Prezentacja fiordinga na pokazie, siodło damskie
Para koni fiordzkich w zaprzęgu na pokazie
Fiording z puchatym kantarem

Koń fiordzki, fiording, fiord (ang. Norwegian Fjord') – rasa kuca pochodząca z Norwegii.

Wysokość od 130 do 148 cm. Waży od 400 do 550 kg . Występują różne odmiany maści bułanej, pręga grzbietowa od ogona po grzywę, kończyny ciemne, zazwyczaj pręgowane. Typową cechą dla tej rasy jest ciemny pas włosów w wewnętrznej części grzywy. Na zewnątrz włos jest srebrzysty. Gruba szyja łagodnie przechodząca w tułów, zad silny, kłąb zaokrąglony, niewyraźnie zarysowany, krótkie mocne nogi, niezbyt obfite szczotki pęcinowe. Charakterystyczną cechą jest strzyżenie grzywy na kształt półksiężyca.

Temperament[edytuj kod]

Konie fiordzkie mają spokojny temperament. Są bardzo spokojne nawet jako źrebięta. Są wspaniałymi końmi dla dzieci ze względu na swoje usposobienie.

Fiording ciągnący pług

Historia, pochodzenie[edytuj kod]

Rasa fiording jest rasą prymitywną, to znaczy zbliżoną do konia pierwotnego (przypomina go dzisiaj koń Przewalskiego). Fiordingi były używane jeszcze przez wikingów i to one najprawdopodobniej dały początek rasie kuca islandzkiego. Za ich czasów służyły jako konie bojowe oraz były wykorzystywane do ciągnięcia pługa. Od tego czasu rasa ta jest używana na roli, w hipoterapii oraz jucznie.

Użytkowość[edytuj kod]

Obecnie konie fiordzkie startują w konkursach ujeżdżenia, skoków, w zaprzęgach, a nawet w WKKW.

Hodowla[edytuj kod]

Kraje specjalizujące się w hodowli fiordingów: Norwegia, Dania, Niemcy. W Polsce występują, głównie u osób prywatnych.

Potocznie nazywane są fiordami.