Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Distinctive emblem for cultural property.svg III-885/14/61 z dnia 27 grudnia 1961[1]
kościół parafialny
Ilustracja
widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Jaraczewo
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Wezwanie św. Marii Magdaleny
Położenie na mapie Jaraczewa
Mapa lokalizacyjna Jaraczewa
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Położenie na mapie powiatu jarocińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jarocińskiego
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Położenie na mapie gminy Jaraczewo
Mapa lokalizacyjna gminy Jaraczewo
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie
Ziemia51°58′17″N 17°18′00″E/51,971389 17,300000

Kościół św. Marii Magdaleny - rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Jaraczewo. Należy do dekanatu boreckiego. Mieści się przy ulicy Jarocińskiej.

Historia, architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Najstarszą częścią budowli jest późnobarokowa wieża z kruchtą w przyziemiu z 1774. Do tej wieży, po rozebraniu kościoła drewnianego z 1674 roku, został dobudowany w 1843 roku obecny kościół. Fundatorem był Edward Jaraczewski. Świątynia reprezentuje architekturę późnoklasycystyczną, Posiada jedną nawę i jest pokryta stropem. Nawa jest połączona z nieco niższym i węższym prezbiterium. Wyposażenie wnętrza obejmuje: ołtarz główny i dwa boczne, późnoklasycystyczne z 1843 roku. W ołtarzu głównym są umieszczone rzeźby św. Wojciecha i Stanisława z XVII stulecia. Późnogotycki krucyfiks z początków XVI stulecia oraz płaskorzeźbiona predella ze sceną "Złożenie do grobu" z tego samego czasu, pochodzą zapewne z niezachowanej świątyni św. Krzyża. We wnętrzu możemy zobaczyć neogotycki nagrobek Józefa i Eleonory Jaraczewskich z marmuru oraz epitafium Hieronima Jaraczewskiego (zmarłego w 1822 roku)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]