Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gnieźnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół NMP Królowej Polski
Distinctive emblem for cultural property.svg 2595/A z dnia 21.06.1996[1]
garnizonowy
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Gniezno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Trójcy w Gnieźnie
Wezwanie NMP Królowej Polski
Położenie na mapie Gniezna
Mapa lokalizacyjna Gniezna
Kościół NMP Królowej Polski
Kościół NMP Królowej Polski
Położenie na mapie powiatu gnieźnieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gnieźnieńskiego
Kościół NMP Królowej Polski
Kościół NMP Królowej Polski
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół NMP Królowej Polski
Kościół NMP Królowej Polski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół NMP Królowej Polski
Kościół NMP Królowej Polski
Ziemia52°32′04,8″N 17°36′01,7″E/52,534667 17,600472

Kościół NMP Królowej Polski w Gnieźnie - rzymskokatolicki kościół garnizonowy, poprzednio ewangelicki, z I poł. XIX w. Mieści się przy ul. Bolesława Chrobrego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę rozpoczęto w 1838 r. według projektu Karla Friedricha Schinkla. Kościół został rozbudowany w latach 1896-1897 według projektu Wesnigka. Konsekrowany 25 września 1842 przez bpa Andreasa Wilhelma Freymarka, superintendenta generalnego z Poznania (służył zarówno parafii obejmującej miasto i sąsiednie wioski, jak i zborowi wojskowemu).

W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Gniezno Ewangelickiego Kościoła Unijnego[2].

W 1945 świątynia została przejęta przez Kościół katolicki i uzyskała wezwanie NMP Królowej Polski.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Jest to budowla w stylu arkadowym, z cegły, położona pośrodku skweru u zbiegu ulic Bolesława Chrobrego i Łubieńskiego. Wzniesiono ją na planie zbliżonym do kwadratu, z wieżą od strony ulicy i półkoliście zamkniętym prezbiterium od strony przeciwnej. Wnętrze okalają empory. Ołtarz marmurowy, nad tabernakulum obraz Matki Bożej. Posiada dwie zakrystie. Wieża czworoboczna, czterokondygnacyjna, z trójkami okien zamkniętymi półkoliście, zwieńczona ceglanym hełmem w kształcie stożka. W głównym wejściu zachowały się oryginalne drzwi ramowo-płycinowe, dekorowane płaskorzeźbami aniołów, z cytatami z Pisma Świętego w języku niemieckim.

W pobliżu znajduje się pomnik św. Wojciecha z 1997 oraz krzyż ustawiony na pamiątkę dwu tysiąclecia chrześcijaństwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie. 31 grudnia 2017; 5 miesięcy temu. [dostęp 03.10.2015].
  2. Stefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 328.