Kościół ewangelicki w Drogomyślu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Distinctive emblem for cultural property.svg A-140/60 z dnia 27 lutego 1960[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół Ewangelicko-Augsburski
w Drogomyślu
Państwo  Polska
Miejscowość Drogomyśl
Wyznanie protestanckie
Kościół luterański
Parafia Parafia Ewangelicko-Augsburska w Drogomyślu
Położenie na mapie gminy Strumień
Mapa lokalizacyjna gminy Strumień
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Położenie na mapie powiatu cieszyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu cieszyńskiego
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Kościół ewangelicko-augsburski w Drogomyślu
Ziemia49°52′10,50″N 18°45′33,00″E/49,869583 18,759167

Kościół ewangelicki w Drogomyślu – jeden z luterańskich kościołów tolerancji wybudowanych na Śląsku Cieszyńskim pod koniec XVIII wieku. Jest kościołem parafialnym miejscowej parafii. Za kościołem znajduje się ewangelicki cmentarz.

Kościół ewangelicki w Drogomyślu jest jednym z ostatnich, które powstały na Śląsku Cieszyńskim po wydaniu patentu tolerancyjnego przez cesarza austriackiego Józefa II w 1781 i przed pełnym równouprawnieniem w czasie tzw. Wiosny Ludów. Pozwolenie na budowę kościoła uzyskano 4 czerwca 1787, budowlę w stylu klasycystycznym rozpoczęto podłożeniem kamienia węgielnego 25 maja 1788, w 1792 uzyskano specjalne pozwolenie na dobudowanie wieży (sam patent tolerancyjny nie zezwalał wystawiać wież). Ufundowany był przez barona Fryderyka Henrlyka Callischa, ówczesnego właściciela Drogomyśla, który do czasu poświęcenia kościoła przez cieszyńskiego superintendenta Jana Traugotta Bartelmusa 15 października 1797, pozwalał odprawiać nabożeństwa w swoim pałacu.

Podczas II wojny światowej zniszczony, powojenna odbudowa zakończyła się w 1951 r. Wnętrze świątyni jest trójnawowe, po bokach znajdują się pawlacze a nad portalem tablica fundacyjna w języku łacińskim wraz z herbem Calischów.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Michejda: Dzieje Kościoła ewangelickiego w Księstwie Cieszyńskim (od Reformacji do roku 1909). Katowice: Dom Wydawniczy i Księgarski "Didache", 1992, s. 147. ISBN 83-85572-00-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]