Kod Baudot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kod Baudot (od nazwiska jego wynalazcy Émile Baudot) − zestaw znaków używanych w dalekopisach, pierwowzór kodów EBCDIC oraz ASCII.

Oryginalny kod Baudot powstał około roku 1874 i znany jest jako International Telegraph Alphabet No 1 (ITA1) − nie jest już on używany. Około roku 1901 kod Baudot został zmodyfikowany przez Donalda Murray'a (kod Baudot-Murray). Kolejne modyfikacje wykonał Western Union i od tego czasu kod Baudot został zatwierdzony jako International Telegraph Alphabet No 2 (ITA2). ITA2 jest wciąż używany między innymi w telekomunikacyjnych urządzeniach dla głuchoniemych TDD i w krótkofalarstwie jako RTTY.

Poniższa tabela przedstawia wartości kodu Baudot:

Kod Baudot..png


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]