EBCDIC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

EBCDIC (ang. Extended Binary Coded Decimal Interchange Code, czyli rozszerzony dziesiętny zakodowany dwójkowo kod wymiany) to ośmiobitowe kodowanie znaków używane głównie w systemach IBM w latach sześćdziesiątych XX wieku. Można w nim zapisać do 256 różnych symboli, jednak kodowanie EBCDIC występowało w wielu wersjach, odmiennych dla różnych państw. Alternatywny system, ASCII wykorzystuje 7 bitów i koduje na nich 128 znaków o numerach 0-127. Rozszerzenia ASCII, takie jak CP852, CP1250, ISO-8859, wykorzystują 8. bit i numerom 128-255 przypisują różne znaki.

Pojedynczy znak zapisywany jest na 8 bitach podzielonych na dwie części. Pierwsze 4 bity, nazywane strefą, oznaczają grupę do jakiej dany znak należy, podczas gdy ostatnie 4 bity, zwane cyfrą, identyfikują konkretny znak.

Tabela przedstawia kody znaków w kodzie CCSID 500, który jest wariantem EBCDIC. Znaki 0x00–0x3F i 0xFF to znaki sterujące, 0x40 – spacja, 0x41 – spacja nierozdzielajaca, a 0xCA – miękki łącznik.

    0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
40     â ä à á ã å ç ñ [ . < ( + !
50   & é ê ë è í î ï ì ß ] $ * ) ; ^
60   - / Â Ä À Á Ã Å Ç Ñ ¦ , % _ > ?
70   ø É Ê Ë È Í Î Ï Ì ` : # @ ' = "
80   Ø a b c d e f g h i « » ð ý þ ±
90   ° j k l m n o p q r ª º æ ¸ Æ ¤
A0   µ ~ s t u v w x y z ¡ ¿ Ð Ý Þ ®
B0   ¢ £ ¥ · © § ¼ ½ ¾ ¬ | ¯ ¨ ´ ×
C0   { A B C D E F G H I ­ ô ö ò ó õ
D0   } J K L M N O P Q R ¹ û ü ù ú ÿ
E0   \ ÷ S T U V W X Y Z ² Ô Ö Ò Ó Õ
F0   0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ³ Û Ü Ù Ú  

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

BCD, Unicode, Kod Baudot