Kodowanie CMI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maska nieramkowanego sygnału PDH kodowanego za pomocą kodu CMI, wzór "wszystkie jedynki".

CMI (ang. Coded Mark Inversion) - kod dwuwartościowy, zalecany do kodowania sygnałów o przepływności 140 Mbit/s, będący modyfikacją kodu Manchester. Jak widać z wykresu zawiera tylko wartości "+1" i "-1". Cechuje je brak składowej stałej oraz zajmowanie szerokiego pasma , przy zachowaniu większości energii w pierwszej jego części.
W kodzie tym wartość binarnej jedynki jest przedstawiona naprzemiennie w postaci stanu "+1" lub "-1", natomiast wartość binarnego zera w postaci stanu "-1" w pierwszej połowie tego bitu i w postaci stanu "+1" w drugiej połowie bitu.

Reguła kodowania[edytuj]

CMI - code chart.jpg
,    .

Przeróbki bitów[edytuj]

Wykonywane są bez udziału sygnału zegarowego
4B → 5B (stosowany w Fast Ethernecie)
8B → 10B

Możliwe jest wówczas podwyższenie częstotliwości zegarowej
Przykład
0 0 0 0 → 1 1 0 1 1 lub 0 0 1 0 0
1 1 1 1 → 1 1 1 1 1 lub 0 0 0 0 0

Zastosowanie[edytuj]

W polskich liniach przesyłowych kod CMI stosuje się głównie przy przesyle sygnałów PDH przy przepływnościach 140 Mbit/s oraz w [SDH] elektrycznym sygnale STM-1 o przepływności 155Mbit/s . Przy niższych przepływnościach (2, 8 i 34 Mbit/s) wykorzystywany jest kod [HDB3] a w optycznych [SDH] kod NRZ

Zobacz też[edytuj]