Koniecpol Nowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Koniecpol Nowy
Кінецьпіль
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Mykolaiv Oblast.png mikołajowski
Rejon perwomajski
Powierzchnia 30 km²
Wysokość 78 m n.p.m.
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

3518
117,2 os./km²
Nr kierunkowy +380 5161
Kod pocztowy 55230
Położenie na mapie obwodu mikołajowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu mikołajowskiego
Koniecpol Nowy
Koniecpol Nowy
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Koniecpol Nowy
Koniecpol Nowy
Ziemia48°00′05″N 30°47′10″E/48,001389 30,786111
Portal Portal Ukraina

Koniecpol Nowy (ukr. Кінецьпіль) – wieś na Ukrainie w rejonie perwomajskim obwodu mikołajowskiego w pobliżu miasta Olwiopol (Pierwomajsk). Historycznie leży na wschodnim Podolu u zbiegu rzeki Kodymy z Bohem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mapa województwa bracławskiego z 1648 r. z Koniecpolem Nowym pod nazwą Nowe Koniecpole (w południowej części województwa)

W czasach I Rzeczypospolitej przynależało administracyjnie do województwa bracławskiego prowincji małopolskiej. Miejscowość należała do parafii Krzywe Jezioro. W XIX wieku liczyła 1074 mieszkańców. Znajdowała się w niej kościół jezuitów, cerkiew, synagoga, młyn.

Quote-alpha.png
Stary Koniecpol, gniazdo rodu Koniecpolskich był w województwie Sieradzkiém. Posiadając rozległe włości nad Bohem aż do Dniepru, Koniecpolscy założyli od swego imienia to miasto.[1]

W pobliżu miasta przebiegała granica polsko-turecka. Od Koniecpolskich miasto przeszło we władanie Lubomirskich, potem do Szałajskich, a w XIX wieku Sobańskiej. W XIX wieku z zamku zostały tylko szczątki wałów i opodal stojący słup ciosowy nad Bohem z napisem „Koniec Polski”.

Zamek[edytuj | edytuj kod]

W mieście istniał zamek[2]. Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski rozkazał wybudować w Koniecpolu Nowym zamek, który zaprojektował Guillaume Beauplan. Projektant napisał o niej tak:

Quote-alpha.png
Owcze Sauram lub Koniecpol Nowy jest ostatnią siedzibą Polaków od strony Oczakowa, którą założyłem w roku 1634 i 1635. Wzniosłem tu królewską twierdzę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eustachy Iwanowski, Rozmowy o polskiéj koronie, na str. 539
  2. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 35.