Konstytucja Meksyku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konstytucja Meksyku (formalnie Konstytucja Zjednoczonych Stanów Meksykańskich, hiszp. Constitución Política de los Estados Unidos Mexicanos) - obecna konstytucja Meksyku, zatwierdzona przez parlament konstytucyjny 5 lutego 1917 w czasie rewolucji meksykańskiej.

Oparta jest na zasadach: praw człowieka, suwerenności narodu, podziału władzy, federalizmu, ochrony praw konstytucyjnych i prymatu państwa nad kościołem. Jeden z jej artykułów stanowił 8-godzinny dzień pracy, ograniczał zatrudnianie dzieci i kobiet, stanowił minimalne wynagrodzenie, prawo do urlopu i obowiązkowe składki na ubezpieczenie oraz prawo do tworzenia związków zawodowych i strajku. Konstytucja ta zastąpiła wcześniejszą konstytucję z 1857 i jest trzecią konstytucją Meksyku. Pierwsza została uchwalona w 1824 r.

Egzekwowanie przez prezydenta Plutarco Elíasa Callesa praw konstytucyjnych dotyczących świeckości państwa stało się w 1926 przyczyną powstania Chrystusowców. Chrystusowcy nie godzili się z laicyzacją szkół i nauczaniem będącym pod nadzorem państwa. Najbardziej budził ich sprzeciw art.130, pozbawiający Kościół osobowości prawnej a władzom lokalnym dający prawo decydowania o liczbie księży w parafiach. Nie pozwalał on też na obecność w kraju księży cudzoziemców[1].

Konstytucja w czasie jej obowiązywania była kilka razy nowelizowana. W 1992 przed przybyciem papieża Benedykta XVI do Meksyku złagodzono antyklerykalne artykuły, nie godząc się jednak na wprowadzenie religii do szkół[2].

Przypisy

  1. Marian Banaszak, Historia Kościoła Katolickiego. Czasy najnowsze 1914-1978, Warszawa 1992, s.155.
  2. http://www.opoka.org.pl/aktualnosci/news.php?id=41956&s=opoka

Bibliografia[edytuj]

  • Ks. Marian Banaszak: Historia Kościoła Katolickiego. Czasy najnowsze 1914-1978. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1992.

Linki zewnętrzne[edytuj]