Kontratak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kontratak – taktyczny zwrot zaczepny wykonywany na włamującego się w głąb obrony przeciwnika[1]; Jest najwyższym przejawem aktywności w działaniach obronnych[2].

Prowadzenie kontrataku[edytuj | edytuj kod]

Broniący się oddział nie może biernie oczekiwać na działanie nacierającego przeciwnika, lecz w sprzyjających sytuacjach przeciwdziałać kontratakami, zmuszając go do zmniejszenia tempa natarcia, przedwczesnego wprowadzenia odwodów i w konsekwencji do załamania natarcia. Broniący się oddział może niekiedy wykonać kontratak samodzielnie lub bierze udział w kontrataku przełożonego. Pluton bierze udział w kontrataku w składzie kompanii. Kontrataki muszą być zawsze skoordynowane z walką pierwszorzutowych pododdziałów. Powinny być wykonane szybko i w taki sposób, aby być zaskoczeniem dla przeciwnika. Najkorzystniej jest wykonywać kontratak na skrzydło przeciwnika, zwłaszcza w okresie, gdy nacierające oddziały oraz przemieszczające się z głębi odwody przeciwnika zostały zatrzymane. Siły wykonujące kontratak powinny być większe od sił przeciwnika na kierunku wejścia do walki. Kontratak wykonuje się zazwyczaj drugimi rzutami i odwodami broniących się oddziałów. Może w nim wziąć udział również część pododdziałów pierwszego rzutu, broniących się na kierunkach wykonywanego kontrataku lub ściągniętych z odcinków nie atakowanych przez przeciwnika.

Broniący się związek taktyczny (oddział) wykonuje kontratak samodzielnie lub bierze udział częścią sił w kontrataku (przeciwuderzeniu) przełożonego. Kontrataki muszą być zawsze skoordynowane z walką pierwszorzutowych oddziałów (pododdziałów). Powinny być realizowane szybko i w taki sposób, aby swym działaniem zaskoczyć przeciwnika. Najkorzystniej jest wykonywać kontratak w skrzydło (skrzydła) i na tyły zgrupowania uderzeniowego przeciwnika, zwłaszcza w okresie, gdy nacierające oddziały (pododdziały) oraz przemieszczające się z głębi odwody zostały zatrzymane[3]. Siły wykonujące kontratak powinny mieć co najmniej dwukrotną przewagę nad przeciwnikiem na kierunku wejścia do walki.

Wykonanie kontrataku podczas walki obronnej sprawia, że dużego znaczenia nabiera również czynnik psychologiczny. Udział w zwrocie zaczepnym podnosi morale dowódców i żołnierzy, wyzwala energię do działania, utwierdza w przekonaniu o możliwości odniesienia sukcesu[2].

Warunki wyprowadzenia kontrataku[edytuj | edytuj kod]

Do kontrataku wojska przechodzą, jeśli spełnione są następujące warunki[4]:

  • posiadanie lokalnej przewagi w powietrzu
  • zatrzymanie nacierającego zgrupowania
  • odizolowanie odwodów przeciwnika
  • uzyskanie odpowiedniego stosunku sił

Powodzenie kontrataku zależy w dużym stopniu od[5]:

  • trafnego określenia kierunku, rubieży i czasu wykonania uderzenia
  • wydzielenia odpowiednich sił i środków zapewniających uzyskanie lokalnej przewagi
  • sprawnego przegrupowania odwodu na rubież kontrataku
  • właściwego zabezpieczenia uderzenia przez siły w styczności
  • właściwej osłony skrzydeł kontratakujących wojsk
  • właściwej organizacji ogniowego i elektronicznego oddziaływania na przeciwnika oraz wszechstronnego zabezpieczenia bojowego działań
  • właściwej synchronizacji działań w czasie i przestrzeni wszystkich uczestników tego przedsięwzięcia

Cele kontrataku[edytuj | edytuj kod]

  • rozbicie zatrzymanych sił przeciwnika i odzyskanie utraconego terenu,
  • rozbicie przeciwnika, odzyskanie rejonu kluczowego i umocnienie opanowanej rubieży w gotowości do odparcia ponownego ataku przeciwnika,
  • uderzenie w takie miejsce zgrupowania uderzeniowego przeciwnika, aby zablokować i zniszczyć jego urządzenia logistyczne.

Wykonanie kontrataku jest nieuzasadnione wtedy, gdy prognozowane straty własne nie zrekompensują osiągniętego sukcesu. Kontrataki są konieczne wówczas, gdy należy odzyskać utracony teren oraz utrzymać rejon kluczowy (rejony kluczowe). Obrońca powinien wszelkimi sposobami dążyć do przejęcia inicjatywy wszędzie tam, gdzie jest to możliwe.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]