Kontratak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kontratak – taktyczny zwrot zaczepny wykonywany na włamującego się w głąb obrony przeciwnika; Jest najwyższym przejawem aktywności w działaniach obronnych.

Warunki wyprowadzenia kontrataku[edytuj]

Zatrzymanie nacierającego przeciwnika, izolacja jego odwodów, uzyskanie lokalnej przewagi na kierunku kontrataku. Broniący się oddział nie może biernie oczekiwać na działanie nacierającego przeciwnika, lecz w sprzyjających sytuacjach przeciwdziałać kontratakami, zmuszając go do zmniejszenia tempa natarcia, przedwczesnego wprowadzenia odwodów i w konsekwencji do załamania natarcia. Broniący się oddział może niekiedy wykonać kontratak samodzielnie lub bierze udział w kontrataku przełożonego. Pluton bierze udział w kontrataku w składzie kompanii. Kontrataki muszą być zawsze skoordynowane z walką pierwszorzutowych pododdziałów. Powinny być wykonane szybko i w taki sposób, aby być zaskoczeniem dla przeciwnika. Najkorzystniej jest wykonywać kontratak na skrzydło przeciwnika, zwłaszcza w okresie, gdy nacierające oddziały oraz przemieszczające się z głębi odwody przeciwnika zostały zatrzymane. Siły wykonujące kontratak powinny być większe od sił przeciwnika na kierunku wejścia do walki. Kontratak wykonuje się zazwyczaj drugimi rzutami i odwodami broniących się oddziałów. Może w nim wziąć udział również część pododdziałów pierwszego rzutu, broniących się na kierunkach wykonywanego kontrataku lub ściągniętych z odcinków nie atakowanych przez przeciwnika.

Broniący się związek taktyczny (oddział) wykonuje kontratak samodzielnie lub bierze udział częścią sił w kontrataku (przeciwuderzeniu) przełożonego. Kontrataki muszą być zawsze skoordynowane z walką pierwszorzutowych oddziałów (pododdziałów). Powinny być realizowane szybko i w taki sposób, aby swym działaniem zaskoczyć przeciwnika. Najkorzystniej jest wykonywać kontratak w skrzydło (skrzydła) i na tyły zgrupowania uderzeniowego przeciwnika, zwłaszcza w okresie, gdy nacierające oddziały (pododdziały) oraz przemieszczające się z głębi odwody zostały zatrzymane. Siły wykonujące kontratak powinny mieć co najmniej dwukrotną przewagę nad przeciwnikiem na kierunku wejścia do walki.

Cele kontrataku[edytuj]

  • rozbicie zatrzymanych sił przeciwnika i odzyskanie utraconego terenu,
  • rozbicie przeciwnika, odzyskanie rejonu kluczowego i umocnienie opanowanej rubieży w gotowości do odparcia ponownego ataku przeciwnika,
  • uderzenie w takie miejsce zgrupowania uderzeniowego przeciwnika, aby zablokować i zniszczyć jego urządzenia logistyczne.

Wykonanie kontrataku jest nieuzasadnione wtedy, gdy prognozowane straty własne nie zrekompensują osiągniętego sukcesu. Kontrataki są konieczne wówczas, gdy należy odzyskać utracony teren oraz utrzymać rejon kluczowy (rejony kluczowe). Obrońca powinien wszelkimi sposobami dążyć do przejęcia inicjatywy wszędzie tam, gdzie jest to możliwe.

Bibliografia[edytuj]

  • "Leksykon wiedzy wojskowej", Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1979
  • Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: "Bellona", 1993. ISBN 83-11-08264-2.