Związek taktyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Związek taktyczny (do 1945 używano także określenia wielka jednostka) – jednostka organizacyjna wojska przeznaczona do prowadzenia wspólnych działań bojowych[1]. Związki taktyczne występują zazwyczaj we wszystkich rodzajach sił zbrojnych.

Wyróżnia się wśród nich:

W skład każdego związku taktycznego wchodzi zazwyczaj kilka jednostek rodzajów wojsk: w brygadzie – pododdziały (np. bataliony, dywizjony), w dywizji – oddziały (pułki).

Wielka jednostka – większy związek taktyczny, przeznaczony do wykonywania samodzielnych zadań taktycznych, operacyjnych lub strategicznych. Wielka jednostka składała się z różnych rodzajów broni i wyposażona była we wszystkie środki niezbędne do samodzielnego prowadzenia walki. Wielkimi jednostkami były dywizje, grupy, korpusy i armie[2].

Związek taktyczny marynarki wojennej (flotylla, brygada okrętów) – jednostka organizacyjna sił morskich przeznaczona do wykonywania zadań taktycznych[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]