Korkowiec amurski

Korkowiec amurski
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	rośliny zielone
Nadgromada	rośliny telomowe
Gromada	rośliny naczyniowe
Podgromada	rośliny nasienne
Nadklasa	okrytonasienne
Klasa	Magnoliopsida
Nadrząd	różopodobne
Rząd	mydleńcowce
Rodzina	rutowate
Rodzaj	korkowiec
Gatunek	korkowiec amurski
	Nazwa systematyczna
	Phellodendron amurense Rupr.; Bull. Cl. Phys.-Math. Acad. Imp. Sci. Saint-Pétersbourg 15:353. 1857
	Multimedia w Wikimedia Commons

Korkowiec amurski (Phellodendron amurense Rupr.) – gatunek drzewa z rodziny rutowatych, pochodzący z wschodniej Rosji, północnych Chin, Korei, Mandżurii i Japonii^[4]. Jest uprawiany w wielu krajach Azji, Ameryki Północnej i Europy, również w Polsce.

Morfologia

Pokrój: Drzewo do 20 m wysokości^[5].
Pędy: Pąki małe, ukryte w nasadach ogonków liściowych. Nie posiadają łusek. Kora jasnoszara, głęboko spękana. Młode gałązki są żółtawoszare^[5].
Liście: Ulistnienie nakrzyżległe. Liście do 35 cm długości, pierzaste, z 5–13 listków. Blaszki z przejrzystymi gruczołami na brzegu, żółknące jesienią, po roztarciu nieprzyjemnie pachnące^[5].
Kwiaty: Roślina dwupienna. Kwiaty żółtozielone, rozdzielnopłciowe, niepozorne, zebrane w wiechy^[5].
Owoc: Czarny pestkowiec, zasychający po dojrzeniu i długo utrzymujący się na drzewie, czasami do wiosny. Ma średnicę ok. 1 cm, kulisty lub gruszkowaty kształt i zawiera 5 nasion^[5].

Biologia i ekologia

Na obszarze swojego występowania rośnie w dolinach rzek oraz w lasach liściastych i mieszanych. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby i wytrzymuje zacienienie. Jest bardzo wytrzymały na mróz, może być uprawiany w strefach 3-9^[6]. Zakwita w czerwcu. Wcześnie zaczyna owocować, bo już w wieku 5 lat. Owocuje intensywnie zwykle co dwa lata. Rośnie szybko, żyje do 300 lat^[5].

Zastosowanie

Drzewo uprawiane jest jako ozdobne^[7].
Roślina miododajna^[5], dostarczająca nektaru jak i pyłku^[8].
Gruba kora służy do wyrobu pływaków do sieci^[5]. W przeszłości wykorzystywana była do wytwarzania korka i płyt izolacyjnych, aczkolwiek stanowiła surowiec gorszej jakości niż pochodzący od dębu korkowego^[9].
W tradycyjnej medycynie chińskiej roślina od dawna wykorzystywana jako lecznicza o szerokim spektrum zastosowań m.in.: jako środek przeciwzapalny, rozkurczowy, przeciwbiegunkowy; Ze względu na działanie tonizujące stosowany na problemy żołądkowe; poza tym w leczeniu niestrawności, zapalenia wątroby, czerwonki, stanów zapalnych narządów rodnych i przewodu pokarmowego, zapalenia opon mózgowych, gruźlicy i zapalenia płuc^[10].

Przypisy

↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-02-02] (ang.).
↑ The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-10].
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Otwarta Encyklopedia Leśna. [dostęp 2008-01-13].
↑ GeoffreyG. Burnie GeoffreyG., GordonG. Cheers GordonG., SueS. Forrester SueS., DeniseD. Greig DeniseD., Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134 .
↑ David J.D.J. Mabberley David J.D.J., Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 704, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200 .
↑ Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 341. ISBN 83-01-12099-1.
↑ Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 381. ISBN 83-01-13434-8.
↑ BalážováB. Ľ BalážováB. i inni, Antiproliferative Effect of Phellodendron amurense Rupr. Based on Angiogenesis, „Life”, 12 (5), 2022, s. 767, DOI: 10.3390/life12050767 [dostęp 2026-01-10] .

[ruggiero-1] Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).

[apweb-2] Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-02-02] (ang.).

[TPL-3] The Plant List. [dostęp 2014-11-20].

[grin-4] Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-10].

[ency-5] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Otwarta Encyklopedia Leśna. [dostęp 2008-01-13].

[E-6] GeoffreyG. Burnie GeoffreyG., GordonG. Cheers GordonG., SueS. Forrester SueS., DeniseD. Greig DeniseD., Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134 .

[mabb-7] David J.D.J. Mabberley David J.D.J., Mabberley’s Plant-Book, Cambridge: Cambridge University Press, 2017, s. 704, DOI: 10.1017/9781316335581, ISBN 978-1-107-11502-6, OCLC 982092200 .

[seneta-8] Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 341. ISBN 83-01-12099-1.

[hrynkiewicz-9] Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 381. ISBN 83-01-13434-8.

[10] BalážováB. Ľ BalážováB. i inni, Antiproliferative Effect of Phellodendron amurense Rupr. Based on Angiogenesis, „Life”, 12 (5), 2022, s. 767, DOI: 10.3390/life12050767 [dostęp 2026-01-10] .

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]