Kormoran czubaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran czubaty
Phalacrocorax aristotelis[1]
(Linnaeus, 1761)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran czubaty
Synonimy
  • Pelecanus aristotelis Linnaeus, 1761[2]
  • Leucocarbo aristotelis
  • Gulosus aristotelis[3]
Podgatunki
  • P. a. aristotelis (Linnaeus, 1761)
  • P. a. desmarestii (Payraudeau, 1826)
  • P. a. riggenbachi Hartert, 1923
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowe

     obszary nielęgowe

Kormoran czubaty (Phalacrocorax aristotelis) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae), zamieszkujący morskie wybrzeża, w zależności od podgatunku:

Osobnik młodociany – Phalacrocorax aristotelis desmarestii
Jaja
Cechy gatunku 
Upierzenie czarne z zielonym, metalicznym połyskiem, w szacie godowej na przedzie głowy pióra tworzą zadarty czubek. Młode brązowe, o białym przodzie szyi.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 65–80 cm[4]
rozpiętość skrzydeł 90–105 cm[4]
masa ciała ok. 1,7–2 kg
Biotop 
Wybrzeża morskie. Poluje dalej od brzegu niż kormoran czarny.
Gniazdo 
Zbudowane zazwyczaj z morszczynu. Tworzy kolonie lęgowe, zazwyczaj na klifach.
Jaja 
W zniesieniu 1 do 6 jaj (zazwyczaj 3) o długości około 63 mm[5].
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 27–29 dni przez obydwoje rodziców[5]. Pisklęta opuszczają gniazdo po 15–20 dniach.
Pożywienie 
Morskie ryby i skorupiaki.
Ochrona 
W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową[6].


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phalacrocorax aristotelis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. European Shag (Phalacrocorax aristotelis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-03)].
  3. a b Gulosus aristotelis. W: The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [on-line]. BirdLife International 2018. [dostęp 2019-08-29].
  4. a b P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 38-39. ISBN 83-7311-341-X.
  5. a b E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ptaki. Cz. 1. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 45. ISBN 83-7227-891-1.
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348)