Kormoran czubaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran czubaty
Phalacrocorax aristotelis[1]
(Linnaeus, 1761)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Podrząd głuptakowce
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran czubaty
Synonimy
  • Pelecanus aristotelis Linnaeus, 1761[2]
  • Leucocarbo aristotelis (Linnaeus, 1761)
  • Gulosus aristotelis (Linnaeus, 1761)[3]
Podgatunki
  • P. a. aristotelis (Linnaeus, 1761)
  • P. a. desmarestii (Payraudeau, 1826)
  • P. a. riggenbachi Hartert, 1923
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowe

     obszary nielęgowe

Kormoran czubaty[4] (Phalacrocorax aristotelis) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae), zamieszkujący morskie wybrzeża, w zależności od podgatunku[2][5]:

Osobnik młodociany – Phalacrocorax aristotelis desmarestii
Jaja
Cechy gatunku
Upierzenie czarne z zielonym, metalicznym połyskiem, w szacie godowej na przedzie głowy pióra tworzą zadarty czubek. Młode brązowe, o białym przodzie szyi.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 65–80 cm[7]
rozpiętość skrzydeł 90–105 cm[7]
masa ciała: samce 1760–2154 g, samice 1407–1788 g[2]
Biotop
Wybrzeża morskie. Poluje dalej od brzegu niż kormoran czarny.
Gniazdo
Zbudowane zazwyczaj z morszczynu. Tworzy kolonie lęgowe, zazwyczaj na klifach.
Jaja
W zniesieniu 1 do 6 jaj (zazwyczaj 3) o długości około 63 mm[8].
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 27–29 dni przez obydwoje rodziców[8]. Pisklęta opuszczają gniazdo po 15–20 dniach.
Pożywienie
Morskie ryby i skorupiaki.
Ochrona
W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową[9].


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phalacrocorax aristotelis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Orta, J., Garcia, E.F.J., Jutglar, F., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: European Shag (Gulosus aristotelis). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-28].
  3. a b Gulosus aristotelis. W: The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [on-line]. BirdLife International 2018. [dostęp 2019-08-29].
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 (1836) - kormorany - Cormorants (wersja: 2017-09-23). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-28].
  5. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Storks, frigatebirds, boobies, cormorants, darters (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-28].
  6. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2019. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2020-02-28].
  7. a b P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 38-39. ISBN 83-7311-341-X.
  8. a b E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ptaki. Cz. 1. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 45. ISBN 83-7227-891-1.
  9. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).