Koroniec plamoczuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koroniec plamoczuby
Goura victoria[1]
(Fraser, 1844)
Koroniec plamoczuby
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Rodzaj Goura
Gatunek koroniec plamoczuby
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Koroniec plamoczuby (Goura victoria) – gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Zamieszkuje Nową Gwineę. Sklasyfikowany jako bliski zagrożenia. Największy gatunek gołębia.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 66-74 cm, masa zaś 2,5 kg[3]. Dalsze wymiary dla okazów z Muzeum Brytyjskiego: skrzydło ok. 34,9 cm, ogon 25,9-26,9 cm, dziób 3,1 cm, skok 8,2 cm. Upierzenie w większej części łupkowoniebieskie. Pióra czuba na końcu łyżeczkowato rozszerzone, o barwie czarno-białej. Kantarek i okolice oczu czarne. Pierś fioletowokasztanowa. Pokrywy skrzydłowe I rzędy białoniebieskie z ciemnymi zakończeniami. Sterówki także łupkowoniebieskie, jednak posiadają jasne końcówki. Dziób czarny, nogi fioletoworóżowe, tęczówka czerwona[4].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Koroniec plamoczuby występuje endemicznie w północnej części Papui-Nowej Gwinei. Występuje do wysokości 600 m n.p.m[5]. Środowisko życia stanowią lasy bagienne oraz sagowe oraz lasy na nieco suchszych obszarach[5].

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Osiadły. Przebywa w parach lub małych grupach. Zazwyczaj na ziemi, lecz zaniepokojony wlatuje na drzewo. Pożywienie stanowią owady, owoce (w tym figowców) oraz nasiona. Gniazdo w przeciwieństwie do innych gołębi zbudowane starannie z patyków, łodyg i liści. W lęgu 1 jajo. Inkubacja trwa 28 dni[3].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Do roku 2012 koroniec plamoczuby klasyfikowany był jako narażony na wyginięcie, w 2013 roku zmieniono status na bliski zagrożenie (NT, Near Threatened). Oszacowana populacja na rok 2000 wynosiła około 7000 osobników dorosłych. Dawniej zagrożenie stanowił głównie odłów ptaków na mięso i pióra. Obecnie zagrożeniem jest również wycinka lasów pod plantację palm oraz rozwój dróg, który potencjalnym kłusownikom ułatwia dostęp do korońców[5].

Przypisy

  1. Goura victoria, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Goura victoria. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 250. ISBN 978-83-01-15733-3.
  4. T. Salvadori: Catalogye of Birds in the British Museum. T. 21. Columbae. 1893, s. 624-625.
  5. a b c Victoria Crowned-pigeon Goura victoria. BirdLife International. [dostęp 7 stycznia 2013].