Kręgi ogonowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kręgi ogonowe – kręgi tworzące ostatni, ogonowy odcinek kręgosłupa. Charakteryzuje je stopniowa redukcja zachodząca w kierunku ogonowym. Łuki kręgów zanikają, trzony podlegają uwstecznieniu, natomiast wyrostki zmniejszają się. Głowy i doły kręgów ogonowych są wyraźnie zaznaczone. U psów i bydła na pierwszych pięciu kręgach występują niekiedy wyrostki naczyniowe, tworzące czasami łuk naczyniowy[1].

Ilość kręgów ogonowych zależna jest od gatunku i osobnika[1]. U ludzi wynosi 3–5[2] (patrz: kość guziczna), u owcy 3–24[1] (według innego źródła 16–18[2]), u psa i świni 20–23[2][1], u bydła 18–20, u kozy 12–16, u konia 15–21[1], u kota 21–23, u jelenia szlachetnego (Cervus elaphus) – 11[2].

U ryb kilka ostatnich kręgów ogonowych przekształciło się w hypuralia, płytki kostne wspierające promienie płetwy ogonowej[3]. Końcowy odcinek kręgosłupa ryb i płazów tworzy urostyl. U ptaków kręgi ogonowe zrastają się w pygostyl[4]. U większości gadów występuje przynajmniej 12 kręgów ogonowych. Dodatkowo u części z tych zwierząt kręgi ogonowe mogą posiadać specjalne modyfikacje umożliwiające im autotomię, poprzez rozdzielenie się ogona między kręgami lub samych kręgów z centralnej części ogona. Widoczny u żółwi ogon zawiera jedynie część kręgów ogonowych, pozostałe znajdują się w obrębie karapaksu[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Helena Przespolewska, Henryk Kobryń, Tomasz Szara & Bartłomiej J. Bartyzel: Podstawy anatomii zwierząt domowych. Warszawa: PWN, 2014, s. 12, 16. ISBN 978-83-62815-22-7.
  2. a b c d Simon Hillson: Mammal Bones and Teeth: An Introductory Guide to Methods of Identification. Routledge, 2016, s. 25. ISBN 978-1-315-42500-9.
  3. Fish Development and Genetics: The Zebrafish and Medaka Models. s. 398.
  4. III Szkielet. W: Bronisław Ferens i Roman J. Wojtusiak: Ornitologia ogólna. Ptak, jego budowa i życie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1960, s. 47.
  5. Jeanette Wyneken. SKELETAL ANATOMY AND FUNCTION IN REPTILES. „Proceedings Association of Reptilian and Amphibian Veterinarians”, 2014. 

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]