Księga dróg i królestw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Księga dróg i królestw (arab. كتاب المسالك والممالك, Kitāb al-Masālik wa'l-Mamālik) – pochodząca z XI wieku kronika geograficzna spisana przez arabskiego historyka, geografa i kronikarza Abu Abdullaha al-Bakriego[1][2]. Została napisana około 1068 w Kordobie, w obecnej Hiszpanii. W roku 2015 została wpisana na listę UNESCO Pamięć Świata[3].

Tematyka i zawartość dzieła[edytuj]

Księga stanowiła rodzaj geograficznego przewodnika po świecie znanym ówczesnym arabskim kupcom[4]. Autor w swoim dziele zawarł opisy terenów w Afryce od Oceanu Atlantyckiego przez Saharę, do Afryki Środkowej. W kronice znajduje się wiele istotnych informacji o ludach europejskich wczesnego średniowiecza w tym m.in. o Słowianach, głównie zachodnich[5], do których należy m.in. relacja Ibrahima ibn Jakuba o państwie Mieszka I. Al-Bakri oprócz opisów geograficznych starał się również opisać ludność ich kulturę oraz sytuację polityczną w poszczególnych regionach.

Historia[edytuj]

Dzieło stało się znane w Europie dopiero w połowie XIX wieku dzięki tłumaczeniom literatury arabskiej dokonanych przez orientalistę Williama McGuckina de Slane'a. Jeden z tomów Translation of anonymous's El Bekri, 1065 zawierał tłumaczenia Księgi dróg i królestw.

Przypisy

  1. T. Lewicki, Źródła arabskie do dziejów słowiańszczyzny, Wrocław 1969
  2. Zdzisław Pentek, Arabskie piśmiennictwo podróżnicze doby klasycznej. Krótki przegląd
  3. New inscriptions on the International Memory of the World Register (2014-2015) (ang.). unesco.org. [dostęp 2015-10-11].
  4. Urszula Lewicka-Rajewska, Arabskie opisanie Słowian, Wrocław 2004, ISBN 83-87266-11-6
  5. Księga dróg i królestw Al-Bakriego, Pomniki dziejowe Polski, seria 2, t. 1 1946

Bibliografia[edytuj]