Księstwo Brabancji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księstwo Brabancji
Duché de Brabant
Hertogdom Brabant
Flaga Brabancji
Godło Brabancji
Flaga Brabancji Godło Brabancji
Data powstania

1183

Data likwidacji

1794

Książę Brabancji Jan I Zwycięski, miniatura z Kodeksu Manesse, XIV w.

Księstwo Brabancji (hol. Hertogdom Brabant, fr. Duché de Brabant) – państwo wchodzące w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego utworzone przez cesarza Fryderyka I w 1183 z landgrafostwa Brabancji (istniejącego w latach 1085–1183)[1].

W 1430 księstwo stało się częścią Niderlandów Burgundzkich, następnie władzę nad nim przejęli Habsburgowie (od 1477 austriaccy, a od 1556 hiszpańscy). W czasie wojny o niepodległość Niderlandów księstwo było jednym z głównych ośrodków oporu antyhiszpańskiego. W wyniku walk i rozłamu religijnego, część północna księstwa (głównie protestancka) weszła w 1579 (formalnie w 1648 – pokój westfalski) w skład Republiki Zjednoczonych Prowincji, a część południowa (katolicka) pozostała przy Niderlandach Hiszpańskich wchodząc w skład Niderlandów Południowych[2]. Po wojnie o sukcesję hiszpańską część południowa znalazła się pod panowaniem austriackim, a księstwo Brabancji istniało do 1794 roku, gdy jego tereny zajęła armia Francji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Guido van den Eynde, Lauran Toorians: Op zand, veen en klei: Liber amicorum Karel Leenders bij gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag. Uitgeverij Verloren, 2016, s. 112. ISBN 978-90-8704-591-3.
  2. Brabancja, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2019-10-31].