Leon Dudrewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Aleksander Dudrewicz (ur. 20 lutego 1839 w Warszawie, zm. 11 maja 1905) – polski lekarz pediatra i antropolog, założyciel i ordynator szpitala dla dzieci w Warszawie.

Najmłodszy syn Jana, polskiego lekarza pediatry i Matyldy z domu Carnée. Brat Ignacego – prałata kapituły kolegiackiej łowickiej i kapituły metropolitalnej warszawskiej oraz Władysława polskiego chemika. Stracił matkę w wieku 4 lat.

Kształcił się w gimnazjum realnym w Warszawie, później w 1856 roku wyjechał na studia medyczne do Moskwy. Po studiach w 1861 powrócił do Polski i tam pracował jako lekarz pediatra. Dyplom doktora medycyny uzyskał w 1863 roku. Początkowo mieszkał w Kałuszynie, później na stałe zamieszkał w Warszawie. W 1876 roku objął oddział chorób wewnętrznych w Warszawie w szpitalu dla dzieci.

Tworzył prace naukowe z dziedziny pediatrii i antropologii. Ważniejsze z nich: „Cmentarzysko nad Świdrem”, „Pomiary antropologiczne dzieci warszawskich” (Kraków, 1881), „O czaszkach ludzkich z cmentarzyska w Marienhauzie”. Przełożył na język ojczysty rozprawę Siebolda: „O Ainosach wyspy Jesso” (Warszawa, 1883).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Encyklopedia Powszechna z ilustracjami i mapami” Orgelbranda (wyd. 1898-1904, tom 4, str. 519)
  • „Wielka Encyklopedia Powszechna Ilustrowana” Saturnina Sikorskiego (wyd. 1890-1914, tom 17, str. 239-240)