Leon Grotowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Grotowski
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1834
Jaćmierz
Data i miejsce śmierci 4 czerwca 1922
Wiedeń
Poseł do Rady Państwa VII kadencji
Okres od 1885
do 1891

Leon Grotowski herbu Rawicz (ur. 3 kwietnia 1834 w Jaćmierzu, zm. 4 czerwca 1922 w Wiedniu) – poseł do Rady Państwa, członek rady powiatu sanockiego, właściciel dóbr.

Syn Franciszka Grotowskiego i Marii, z domu Ostaszewska. Jego żoną została Maria, z domu Starzeńska (ur. 1845). Po rodzicach dziedziczył dobra Jaćmierz i Posada Jaćmierska (Górna i Dolna)[1][2]. W Jaćmierzu Leon Grotowski posiadał karczmę[3]. W 2. poł. XIX wieku wykonywał prawo patronatu nad parafią Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaćmierzu[4]. Pod koniec XIX wieku był właścicielem tybularnym dóbr w Posadzie Jaćmierskiej dolnej i górnej[5]. Na początku XX wieku posiadał w Jaćmierzu 355 ha, a w Posadzie Jaćmierskiej 111 ha (zaś jego żona Maria w Chmurówce 149,4 ha)[6][7].

Reprezentując własność ziemską jako właściciel dóbr tabularnych w 1870 został wybrany z grupy większych posiadłości do rady c. k. powiatu sanockiego, objął wówczas funkcję zastępcy członka wydziału powiatowego[8][9], ponownie był członkiem rady w 1871, 1872[10][11], 1874[12]. Został wybrany posłem do Rady Państwa w Wiedniu VII kadencji (1885-1891 jako reprezentant wielkiej własności z powiatów Sanok, Brzozów, Lesko, Krosno[13]). Był członkiem oddziału sanocko-lisko-krośnieńskiego C. K. Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie[14].

Synami Leona Grotowskiego byli Stefan (1867, dyplomata) i Władysław (1871-1930, odziedziczył majątek po rodzicach)

Zmarł 4 czerwca 1922 w Wiedniu i tam został pochowany[15].

Na cmentarzu w Jaćmierzu znajduje się zabytkowa kaplica grobowa rodzin Ostaszewskich i Grotowskich[16][17].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Baza właścicieli i dóbr ziemskich. genealogia.okiem.pl. [dostęp 25 listopada 2014].
  2. Obwieszczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 10, Nr 264 z 19 listopada 1893. 
  3. Benedykt Gajewski: Jaćmierz. Zarys monograficzny. Sanok: 2003, s. 86-87.
  4. Kronika. Zapiski dyecezyalne. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 93 z 24 kwietnia 1874. 
  5. Tadeusz Pilat: Skorowidz dóbr tabularnych w Galicyi z Wielkiem Ks. Krakowskiem. Lwów: 1890, s. 162.
  6. Skorowidz powiatu sanockiego : wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 8, 16.
  7. Alojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.
  8. Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 353.
  9. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1870. Lwów: 1870, s. 280, 281.
  10. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1871. Lwów: 1871, s. 279, 280.
  11. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1872. Lwów: 1872, s. 272, 273.
  12. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1874. Lwów: 1874, s. 295.
  13. Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 357.
  14. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1895. Lwów: 1895, s. 650.
  15. Kronika. Zmarli. „Nowa Reforma”, s. 2, Nr 135 z 18 czerwca 1922. 
  16. Kaplica grobowa - Jaćmierz. zabytki-podkarpacie.pl. [dostęp 25 listopada 2014].
  17. Jaćmierz. zarszyn.pl. [dostęp 25 listopada 2014].

Bibliografia[edytuj]