Logografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Logografia (greka lógos słowo, gráphein pisać), technika szybkiego zapisywania tekstów mówionych polegająca na tym, że kilka osób zapisywało kolejno po kilka słów, co pozwalało później odtworzyć całość.

Sposób ten stosowano w starożytnych Atenach do protokołowania zgromadzeń ludowych i rozpraw sądowych, zwłaszcza przed areopagiem. Zawodowymi logografami byli często znani ateńscy mówcy i obrońcy sądowi, m.in. Isajos i Dejnarchos. Logografia współistniała z rozwijającymi się w starożytności, głównie w Rzymie, sposobami zapisów tachygraficznych (stenograficznych). Zainteresowanie sposobami szybkiego zapisu tekstów pojawiło się ponownie wraz z rozwojem parlamentaryzmu w nowożytności. W sposób logograficzny spisywano m.in. w Polsce diariusze sejmowe. Powstanie w XVIII i XIX w. nowoczesnych systemów stenograficznych wyeliminowało logografię z praktycznego użytku.

Zobacz też