Lubiatowo (Koszalin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lubiatowo
Część miasta Koszalina
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Miasto Koszalin
SIMC 0949514
Położenie na mapie Koszalina
Mapa konturowa Koszalina, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Lubiatowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubiatowo”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Lubiatowo”
Ziemia54°09′39″N 16°17′19″E/54,160833 16,288611
Portal Polska

Lubiatowo (do 1945 niem. Lüptow[1]) – część miasta[2] i osiedle samorządowe Koszalina[3]. Obejmuje południowo-wschodnią część Koszalina nad jeziorem Lubiatowo Północne.

Osiedle Lubiatowo[edytuj | edytuj kod]

Osiedla Koszalina

Osiedle „Lubiatowo” jest jednostką pomocniczą miasta, gdzie mieszkańcy wybierają radę osiedla, która liczy 15 członków. Rada wybiera organ wykonawczy – zarząd osiedla, w skład którego wchodzi przewodniczący, wiceprzewodniczący i sekretarz. Przewodniczący zarządu osiedla pełni jednocześnie funkcję przewodniczącego rady osiedla[4].

Do obszaru osiedla samorządowego „Lubiatowo” zalicza się części miasta: Zagórzyno, Wichłacz, Dzierżęcino, Lubiatowo. Ponadto zalicza się do niego teren wzniesienia Krzywogóra oraz północną część jeziora Lubiatowo Północne.

Połączenie z centrum Koszalina umożliwiają autobusy komunikacji miejskiej: linie nr 2 (Dzierżęcino i Lubiatowo), 12 (Zagórzyno i Dzierżęcino) oraz 20 (Zagórzyno) [5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1337 pierwsza wzmianka o punkcie granicznym zlokalizowanym w Lubiatowie, w XIV wieku wieś staje się własnością klasztoru cysterek z Koszalina. W 1400 mieszczanin koszaliński Johann Rogzow sprzedał swoją część dóbr lubiatowskich klasztorowi. Spis dóbr w 1653 wykazał, że we wsi należącej do domeny koszalińskiej opodatkowane były 22 hektary gruntów uprawnych, w Lubiatowie mieszkało siedmiu zagrodników, młynarz, karczmarz, czterech parobków, pastuch, trzech owczarzy, dwóch chałupników, czterech parobków najętych u kmieci. W 1784 wieś nadal należała do domeny koszalińskiej, mieszkało w niej sześciu kmieci wliczając sołtysa, trzech kmieci, w tym nauczyciel, a cała zabudowa składała się z dziewięciu zagród[6]. Nazwę Lubiatowo wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wsi Lüptow.

W 1989 do Koszalina przyłączono m.in. wsie Lubiatowo i Dzierżęcino, które wcześniej administracyjnie leżały w gminie Sianów[7].

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Lubiatowo to dawna osada rybacko-rolnicza, w której wykształciło się lokalne, charakterystyczne budownictwo mieszkalne, obok domów o konstrukcji ryglowej powstawała zabudowa gospodarcza z tzw. "wyżką" czyli galeryjką wykorzystywaną m.in. podczas układania słomy[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej Ziem Odzyskanych z dnia 9 grudnia 1947 r. (M.P. z 1948 r. nr 14, poz. 55, s. 8)
  2. Lubiatowo. W: TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju) [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2011-12-04].
  3. Uchwała Nr XXIV/267/2008 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 10 czerwca 2008 r. ws. utworzenia Osiedli (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 56, poz. 1285)
  4. Uchwała Nr XXIV/268/2008 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 10 czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2008 r. Nr 56, poz. 1286)
  5. Rozkład jazdy MZK Koszalin (pol.).
  6. Halina Szulc „Morfogenetyczne typy osiedli wiejskich na Pomorzu Zachodnim” Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, prace geograficzne nr. 149, Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wrocław 1988 s. 99-100
  7. Uchwała Nr XXVII/225/88 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 29 grudnia 1988 r. ws. zmiany granic miasta Koszalina (M.P. z 1988 r. nr 36, poz. 337)
  8. Czesław Piskorski "Pomorze Zachodnie, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1980 s. 175 ISBN 83-217-2292-X