Ludobójstwo Greków pontyjskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludobójstwo Greków
Ilustracja
Greckie dziecko wraz z ojcem zamordowani w Smyrnie w 1922 roku
Państwo

 Imperium Osmańskie

Miejsce

Pont, Kapadocja, Jonia, wschodnia Tracja

Data

1914–1923

Liczba zabitych

450–750 tys.

Sprawca

armia turecka, młodoturcy

brak współrzędnych

Ludobójstwo Greków pontyjskich – termin przyjęty przez współczesnych uczonych zajmujących się ludobójstwem na kampanię przemocy zapoczątkowaną przez rząd Imperium Osmańskiego wobec zamieszkującej je ludności greckiej w okresie I wojny światowej (1914–1918) i bezpośrednio po niej (1918–1923).

Kampania przemocy rządu osmańskiego, a potem tureckiego przeciwko własnym obywatelom – Grekom, odbywała się poprzez masowe mordy, przymusowe deportacje – w tym tzw. marsze śmierci oraz zbiorowe wypędzenia. Masowe mordy objęły głównie Pont, obszar starożytnego osadnictwa greckiego, ale także Kapadocję, Jonię i wschodnią Trację. Według różnych szacunków od 450 tys. do 750 tys. Greków zostało zamordowanych, bądź zmarło z ran, głodu i chorób wywołanych w tym okresie w wyniku prowadzonej wobec nich ludobójczej polityki[1]. Szczególnym aktem ludobójstwa był wielki pożar Smyrny we wrześniu 1922. – celowe podpalenie przez Turków miasta Smyrna, zamieszkanego głównie przez Greków i Ormian, w wyniku którego zginęło kilkadziesiąt tysięcy osób[2].

Po wojnie grecko-tureckiej 1919–1922 zdecydowana większość Greków, którzy przeżyli masakry wyjechała do Grecji w ramach wymiany ludności.

Ludobójstwo Greków dokonane przez władze tureckie w specjalnych uchwałach parlamentów uznały dotychczas: Grecja, Cypr, Stany Zjednoczone[3], Szwecja[4], Armenia[5], Holandia[6] i Austria[7].

Corocznie, 19 maja obchodzony jest w Grecji Dzień Pamięci o Ludobójstwie Pontyjczyków. 353 tysiące osób przyjmuje się, jako liczbę ofiar w prowincji Pont. Przed Grobem Nieznanego Żołnierza, warta pełniona jest tego dnia przez gwardzistów w strojach pontyjskich[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Genocide and Its Aftermath. [w:] The Australian Institute for Holocaust and Genocide Studies [on-line]. [dostęp 2011-12-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-19)]. (ang.).
  2. Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 547–549.
  3. Gregory Pappas: US House Recognizes Armenian, Greek Genocide in Landmark Vote. The Pappas Post, 30.10.2019. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  4. Jarla Hetland: Sweden angers Turkey with ‘genocide’ vote. Politico, 3.12.2010. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  5. Adoption of declaration to certify that Armenia recognizes Greek and Assyrian genocide: Eduard Sharmazanov. ArmenPress, 23.03.2015. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  6. Dutch Parliament Recognizes Assyrian, Greek and Armenian Genocide. AINA News, 10.04.2015. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  7. Austrian Parliament Recognizes Armenian, Assyrian, Greek Genocide. AINA News, 22.04.2015. [dostęp 2020-03-18].
  8. .Relacja z obchodów przed Grobem Nieznanego Żołnierza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fotiadis, Constantinos Emm. (2004 ed.). The Genocide of the Pontus Greeks by the Turks: Volume 13, Thessaloniki: Herodotus.
  • Lieberman, Benjamin (2006). Terrible Fate: Ethnic Cleansing in the Making of Modern Europe, Ivan R. Dee.
  • Tsirkinidis, Harry. At last we uprooted them…The Genocide of Greeks of Pontos, Thrace, and Asia Minor, through the French archives, Thessaloniki: Kyriakidis Bros, 1999.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]