Ludwik Pietrusiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Pietrusiński, rycina Edwarda Nicza wg fotogramu K. Beyera
Grób Ludwika Pietrusińskiego na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Ludwik Pietrusiński (ur. 21 marca 1803 we Lwowie, zm. 9 maja 1865 w Warszawie) – prawnik, pisarz i publicysta polski, uczestnik powstania listopadowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Ignacego Pietrusińskiego, prawnika. Ukończył gimnazjum we Lwowie. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, a następnie prawo w Wiedniu. Stopień doktora obojga praw uzyskał w 1828 na podstawie rozprawy Gegenstände der öffentlichen Vertheidigung aus allen Theilen der Rechts- und politischen Wissenschaften. Po ukończeniu studiów w Wiedniu rozpoczął praktykę we Lwowie.

W 1831 dołączył do Powstania listopadowego. Walczył w składzie baterii pozycyjnej artylerii konnej gwardii (przemianowanej w grudniu 1930 na baterię 4 lekką artylerii konnej), potem jako podoficer Pułku 8 Piechoty Liniowej. Walczył pod Iganiami. 8 czerwca 1831 roku został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militariri[1].

W 1832 rozpoczął pracę w Prokuratorii Królestwa Polskiego, gdzie był asesorem, obrońcą, radcą, wreszcie rzeczywistym radcą stanu i członkiem Warszawskich Departamentów Senatu Rządzącego. Brał udział w sławnym procesie Męcińskich przeciw paulinom z Jasnej Góry w Częstochowie. W Prokuratorii Królestwa Polskiego pracował przez ponad 30 lat[1].

W 1831 został jednym z redaktorów Dziennika Powszechnego Krajowego, a po jego likwidacji (w 1837) wszedł do redakcji utworzonej w miejsce Dziennika Gazeta Poranna[1].

Publikował wiersze, wspomnienia z podróży, rozprawy oraz artykuły publicystyczne. W Encyklopedii Orgelbranda zamieścił kilkanaście haseł z dziedziny prawa[1].

Działał w  Warszawskim Towarzystwie Dobroczynności a także (po zmianie wyznania) w strukturach Zboru Ewangelicko-Reformowanego (był prezesem Kolegium Kościelnego Zboru i radcą Konsystorza Generalnego Wyznań Ewangelickich)[1].

Jako jeden z pierwszych odbywał wycieczki po Tatrach i Beskidach wyłącznie w celach turystycznych. Informacje i wrażenia z wędrówek zawarł w swoich opisach podróży. W 1838 był na Babiej Górze, zaś w 1844 na Łomnicy[2].

Żonaty z Anną z Ulidowskich (lub Lidowskich), z którą miał syna i trzy córki[1].

Zmarł w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g l, Ludwik Pietrusiński, www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2016-12-02].
  2. Zakopane, Pietrusiński Ludwik, z-ne.pl [dostęp 2016-12-02].