Małgiew piaskołaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Małgiew piaskołaz
Mya arenaria[1]
Linnaeus, 1758
Małgiew piaskołaz
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada małże
Podgromada Heterodonta
Rząd Myoida
Rodzina małgwiowate
Rodzaj Mya
Gatunek małgiew piaskołaz
Synonimy
  • Mya acuta Say, 1822[2]
  • Mya acuta mercenaria Say, 1822[2]
  • Mya alba Agassiz, 1839[2]
  • Mya arenaria corbuloides Comfort, 1938[2]
  • Mya communis Megerle von Mühlfeld, 1811[2]
  • Mya corpulenta Conrad, 1845[2]
  • Mya declivis Pennant, 1777[2]
  • Mya elongata Locard, 1886[2]
  • Mya hemphilli Newcomb, 1874[2]
  • Mya japonica Jay, 1857[2]
  • Mya lata J. Sowerby, 1815[2]
  • Mya oonogai Makiyama, 1935[2]
  • Mya subovata Woodward, 1833[2]
  • Mya subtruncata Woodward, 1833[2]
  • Sphenia ovoidea Carpenter, 1864[2]

Małgiew piaskołaz (Mya arenaria) – gatunek jadalnego małża z rodziny małgwiowatych (Myidae). Od łacińskiej nazwy tego mięczaka pochodzi nazwa etapu rozwoju Bałtyku obejmującego współczesny kształt tego morza (Morze Mya). W Europie wymarł w plejstocenie. W XVI lub XVII wieku pojawił się ponownie zawleczony z Ameryki Północnej[3].

Gatunek kosmopolityczny i dość pospolity. Żyje w piaszczystych i mulistych zatokach atlantyckich wybrzeży Europy i Ameryki, od strefy pływów do głębokości kilkudziesięciu metrów[4].

Są to duże małże o grubościennych, mimo to dość kruchych muszlach. Należą do największych w Bałtyku, osiągają 60–80 mm długości (w morzach pełnosłonych do 15 cm[5]). Muszla eliptyczna, początkowo ciemno ubarwiona, bardzo szybko traci wierzchnią warstwę konchiolinową i dlatego znalezione na brzegu okazy są zwykle białe. Połówki skorup prawie symetryczne. W tylnym końcu brzegi nie przylegają do siebie – w tym miejscu małż wystawia na zewnątrz, sporych rozmiarów syfon, sam będąc zagrzebany, nawet 50 cm pod powierzchnią dna. Lewa połówka muszli, od wewnątrz na brzegu i w pobliżu szczytu, ma charakterystyczny łukowaty występ.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Urbański J. Krajowe ślimaki i małże, Warszawa 1957 PZWS.
  • Wąsowski R., Penkowski A., Ślimaki i małże Polski, Warszawa 2003, ISBN 83-7073-347-6

Przypisy

  1. Mya arenaria, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Mya arenaria (ang.). World Register of Marine Species.
  3. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.
  4. Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984. ISBN 83-214-0428-6.
  5. Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990, s. 21. ISBN 8302023744.