Marek Rutkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Rutkowski
Poseł Marek Rutkowski X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1954
Zambrów
Poseł na Sejm kontraktowy
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Marek Rutkowski (ur. 24 marca 1954 w Zambrowie) – polski polityk, socjolog, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj]

W 1978 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł zawodowy magistra socjologii. W 1987 ukończył Podyplomowe Studium Prawa Pracy na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracował w Zambrowskich Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Rewolucji Październikowej w Zambrowie.

W 1980 stanął na czele komisji zakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ZZPB, redagował i publikował w lokalnym „Biuletynie Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 26 marca 1982. Zaangażował się w działalność Klubu Inteligencji Katolickiej, organizował KIK w Zambrowie[1]. Od 1985 był również członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, a od 1988 należał do Towarzystwa Przyjaciół „Powściągliwości i Pracy”.

W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji z okręgu Łomża jako kandydat bezpartyjny z poparciem Komitetu Obywatelskiego. Był członkiem Komisji Polityki Społecznej, Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy konstytucyjnej o wydawaniu przez Radę Ministrów rozporządzeń z mocą ustawy.

Należał do Porozumienia Centrum, o reelekcję w 1991 bez powodzenia ubiegał się z listy NSZZ „S”. Po zakończeniu kadencji wycofał się polityki, powrócił do swojego dotychczasowego zakłady pracy, później pełnił funkcję prezesa zarządu Spółdzielni Inwalidów „Razem” w Łomży[2].

W 2013, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w działalności państwowej i publicznej, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]