Maria Stangret-Kantor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maria Stangret-Kantor (ur. 27 lipca 1929 w Strzelcach Wielkich) – polska malarka, członkini Grupy Krakowskiej II, żona Tadeusza Kantora.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała na krakowskiej ASP w latach 1955-1958 pod kierunkiem Jana Świderskiego. Od roku 1957 współpracowała z teatrem Cricot 2, w 1961 została żoną T. Kantora. Od 1956 należy do grupy Krakowskiej II. W 1994 założyła Fundację im. Tadeusza Kantora. Autorka powieści "Pamiętnik dziadka" (2002).

Działalność teatralna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczyła w następujących spektaklach Teatru Cricot 2:

Studia czyli głębia myśli (pantomima, 1956), W małym dworku (1961), Wariat i zakonnica (1963), Kurka wodna (1967), Szewcy (1972), Nadobnisie i koczkodany (1972), Umarła klasa (1975), Gdzie są niegdysiejsze śniegi (1978), Wielopole, Wielopole (1980), Niech sczezną artyści (1985).

Brała udział również we wszystkich happeningach Tadeusza Kantora: Cricotage (1965), Linia podziału (1966), La Grand Emballage (1966), List (1967), Panoramiczny happening morski (1968), Konferencja z Nosorożcem (1968), Hommage a Maria Jarema (1968), Lekcja anatomii według Rembrandta (1968, 1969, 1970, 1971).

Twórczość malarska[edytuj | edytuj kod]

W okresie studiów malowała w stylistyce informel, określając swoje obrazy jako "obrazy gestualne". Pod wpływem T. Kantora zwróciła się ku sztuce abstrakcyjnej, rozwijając swoje inspiracje podczas podróży do Francji i USA. Od stylistyki infolmel zaczęła odchodzić w połowie lat 60 cyklem "Pejzaże kontynentalne". W 1962 rozpoczęła tworzenie "powieści bez końca", publikując jej fragmenty w katalogach wystawowych i ostatecznie wydając ją w 2002 jako "Pamiętnik dziadka". Na przełomie lat 60 i 70 przeszła do stylistyki minimalizmu kształtów i form geometrycznych. Ważniejsze prace z tego okresu to :Niebo z rynną (1970), Szachy I i II (1974), Tablice (1974),Gra w klasy (1970). W latach 80 i 90 wróciła do inspiracji naturą. W latach 90 tworzy liczne prace z cyklu "Hommages", w 2005 wystawia instalację Hommage à Danił Lider. Jej prace znajdują się w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Galerii Foksal w Warszawie, Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]