Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres pl. Powstańców Warszawy 5
50-153 Wrocław
Data założenia 1 stycznia 1947
Zakres zbiorów Sztuka śląska XII-XIX w.
Sztuka polska od XVII w. po współczesną
Sztuka europejska XV-XX w.
Dyrektor Piotr Oszczanowski
Oddziały
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Ziemia 51°06′39,00″N 17°02′51,40″E/51,110833 17,047611
Strona internetowa muzeum
Muzeum od strony Odry
Wnętrze muzeum

Muzeum Narodowe we Wrocławiu – jedno z głównych muzeów Wrocławia, kontynuujące tradycję niemieckich muzeów, istniejących w mieście od XIX wieku. Zbiory muzeum obejmują przede wszystkim malarstwo i rzeźbę, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki Śląska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do zakończenia II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Poprzednikami Muzeum Narodowego we Wrocławiu w XIX wieku i do 1945 było utworzone w 1815 r. Królewskie Muzeum Sztuki i Starożytności (Königliches Museum für Kunst und Altertümer) oraz powstałe w 1880 Śląskie Muzeum Sztuk Pięknych (Schlesisches Museum der Bildenden Künste) i utworzone w 1899 Śląskie Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności (Schlesisches Museum für Kunstgewerbe und Altertümer). Podczas II wojny światowej część zbiorów wywieziono z Wrocławia i zabezpieczono, duża ich część podczas wojny uległa zniszczeniu lub rozproszeniu względnie uległa grabieży po wojnie przez wojska radzieckie i szabrowników[1].

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej, kiedy Wrocław znalazł się w granicach Polski, podjęto decyzję o utworzeniu nowego muzeum, polskiego w charakterze, które powołano 1 stycznia 1947. Wobec zniszczenia lub poważnego uszkodzenia budynków dawnych muzeów siedzibą Muzeum stał się budynek przy obecnym pl. Powstańców Warszawy, zbudowany w stylu neorenesansu niderlandzkiego w latach 1883-1886 według projektu Karla Friedricha Endella, w którym do 1939 znajdowała się siedziba Rejencji Śląskiej. Muzeum otwarto dla publiczności w lipcu 1948. Instytucja ta kilkakrotnie zmieniała nazwę. Zapoczątkowała swą działalność jako Muzeum Państwowe, w 1950 zmieniono nazwę na Muzeum Śląskie (co określało profil jego działania), a w 1970 r. zostało podniesione do rangi muzeum narodowego[2].

Od roku 1983 do końca 2013 roku Muzeum Narodowym kierował Mariusz Hermansdorfer, a od początku 2014 – Piotr Oszczanowski[3].

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

Ekspozycja w gmachu głównym przy pl. Powstańców Warszawy jest podzielona na następujące działy:

Śląska rzeźba kamienna XII-XVI w.[edytuj | edytuj kod]

Zawiera m.in. nagrobki książąt śląskich, figury ołtarzowe, rzeźby i reliefy.

Sztuka śląska XIV-XIX w.[edytuj | edytuj kod]

Najcenniejsza część kolekcji Muzeum, zawiera przede wszystkim wysokiej klasy obiekty gotyckiej sztuki sakralnej przeniesione tu ze śląskich kościołów (rzeźby, obrazy, ołtarze), np. w stylu Madonn na Lwach, Pięknych Madonn, realizmu mieszczańskiego, tworzone pod wpływem Wita Stwosza i inne, uzupełnione o zabytki rzemiosła artystycznego[4]. Od dominującej sztuki sakralnej renesansu i baroku (na szczególną uwagę zasługują tu obrazy Michaela Willmanna przez sztukę świecką (portrety) z tych epok, klasycyzm, biedermeier, do początku XX wieku; obrazom i rzeźbom towarzyszy rzemiosło artystyczne (szkło, porcelana, fajans ze śląskich wytwórni)[5].

Sztuka polska XVII-XIX w.[edytuj | edytuj kod]

Główny trzon kolekcji pochodzi ze zbiorów muzealnych Lwowa (Galerii Miejskiej we Lwowie, Muzeum Narodowego im. Króla Jana III, Muzeum Lubomirskich) i Kijowa, przekazanych Wrocławiowi w 1946 r. Dominuje malarstwo, w tym dzieła Marcello Bacciarellego, Bernarda Bellotto (Canaletto), Jacka Malczewskiego, Jana Matejki, Piotra Michałowskiego, )[6].

Sztuka europejska XV-XX w.[edytuj | edytuj kod]

Wystawa prezentująca malarstwo europejskie od renesansu po 1. połowę XX w. oraz przykłady rzeźby. Pokazywane są prace takich artystów jak:

Sztuka Wschodu[edytuj | edytuj kod]

W otwartej w 2012 roku nowej galerii prezentowane są wystawy sztuki Bliskiego i Dalekiego Wschodu.

Polska sztuka współczesna[edytuj | edytuj kod]

Od początku XX wieku, przez okres międzywojenny (Tadeusz Makowski, Stanisław Ignacy Witkiewicz) do najbardziej uznanych artystów powojennych (Jan Cybis, Jan Lebenstein, Artur Nacht-Samborski, Józef Szajna, Tadeusz Kantor). Ekspozycję uzupełniają osobna sala Magdaleny Abakanowicz oraz ekspozycja ceramiki i szkła[7].

Wybrane dzieła ze zbiorów muzeum[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Mariusz Hermansdorfer

Oddziały[edytuj | edytuj kod]

Poza budynkiem głównym Muzeum Narodowe we Wrocławiu ma też dwa oddziały. Są to:

Przypisy

  1. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 7-9.
  2. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 9-10.
  3. Agnieszka Kołodyńska: Moda na muzeum – rozmowa z Piotrem Oszczanowskim (pol.). www.wroclaw.pl, 2014-01-19. [dostęp 2014-01-20].
  4. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 13-81.
  5. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 84-185.
  6. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 187-269.
  7. I. Gołaj, G. Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, s. 271-331.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Iwona Gołaj, Grzegorz Wojturski, Muzeum Narodowe we Wrocławiu. Przewodnik, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław, 2006, ISBN 83-86766-48-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]