Martwe pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Martwe pole – obszar wokół pojazdu silnikowego (głównie samochody osobowe, ciężarowe, terenowe itp., a także motorówki i samoloty), który nie jest widoczny w lusterkach bocznych (w lewym i prawym) ani we wstecznym przez kierującego w trakcie jazdy.

Zjawisko "martwego pola" wynika z tego, że lusterka samochodowe nie są w stanie objąć podglądem całego obszaru wokół pojazdu (z boku i tyłu). Wpływ ma na to min. sylwetka samego pojazdu oraz kąt odbicia innych obiektów, których nie może dostrzec kierowca.

Największe martwe pole mają lusterka płaskie; obecnie producenci aut – dla poprawienia pola widzenia z boku i tyłu – stosują lusterka sferyczne (wykonane są z tafli szkła w kształcie wycinka kuli) lub lusterka asferyczne (nazywane również łamanymi) – mają one skrajną część zwierciadła nachyloną pod ostrzejszym kątem niż reszta tafli).

Pierwszym i nowatorskim rozwiązaniem wychwytującym elementy (głównie inne pojazdy) w martwym polu jest - opracowany przez szwedzki koncern Volvo - system BLIS (z ang. Blind Spot Information System)[1], który do seryjnej produkcji wszedł pod koniec 2004 roku[2].

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło martwe pole w Wikisłowniku

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]