Michał Flatau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Michał Stanisław Flatau)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Flatau
Ilustracja
Michał Flatau (przed 1905)
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1865
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1925
Kraków
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry)

Michał Stanisław Flatau (ur. 7 marca 1865 w Warszawie, zm. 19 lipca 1925 w Krakowie) – doktor prawa, urzędnik, w latach 1904-1917 dyrektor c.k. policji w Krakowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie neofitów, zbliżonej do Leopolda Kronenberga i jego Gazety Polskiej. Jego ojciec, Aleksander (1836-1902), żonaty z Joanną Teitelbaum (1844-1918) był maklerem giełdowym i właścicielem Domu Handlowego w Warszawie. Flatau ukończył szkołę średnią w Warszawie, następnie studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie uzyskał stopień doktora.

W 1888 został urzędnikiem: najpierw w Namiestnictwie w Wiedniu, następnie pracował w administracji na Śląsku: w Opawie i Cieszynie; w 1894 komisarz ekspozytury policyjnej w Ostrawie, w 1899 starszy komisarz w C. K. dyrekcji policji we Lwowie[1][2].

Od 1901 służył w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, ciesząc się protekcją Edwarda Taaffego, liberalnego premiera Austrii. Następnie został zastępcą kierownika policji we Lwowie. Przy wyjeździe ze Lwowa otrzymał dwa wazony[3]. Po śmieci dotychczasowego szefa policji w Krakowie, dr. Zenona Korotkiewicza, od 1 kwietnia 1904 pełnił obowiązki tymczasowego kierownika Dyrekcji Policji w Krakowie[4][5]. Z dniem 10 czerwca 1905 został mianowany c. k. radcą rządu i dyrektorem policji w Krakowie. Był odznaczony austro-węgierskim Orderem Korony Żelaznej III klasy.

Niezorientowany w miejscowych stosunkach, nie orientował się w nastrojach ludności w czasach rodzenia się nowych prądów politycznych; dopuścił do rozwoju polskich ugrupowań zbrojnych na terenie poddanym jego policyjnemu nadzorowi. Również po wybuchu wojny w 1914 roku wykazywał niekompetencję; załamany psychicznie opuścił Kraków. Wrócił do wiedeńskiego MSW na stanowisko referenta prawnego; po rozpadzie Austro-Węgier i odzyskaniu niepodległości przez Polskę pracował na takim samym stanowisku w Warszawie. Powracające zaburzenia psychiczne zmusiły go do wycofania się ze służby państwowej; przeniósł się do Krakowa, gdzie wkrótce zmarł w szpitalu.

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[6].

Żonaty z Marią Müller, z którą miał syna Franciszka Józefa (ur. 1900), który był rotmistrzem 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego i córkę Marię[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polski Słownik Biograficzny, t. VII. s. 29-30
  2. Kazimierz Reychman: Szkice genealogiczne, Serja I. Warszawa: Hoesick F., 1936, s. 69-71.
  3. Dostęp https://polona.pl/item/31763059/2/
  4. Kurjer Warszawski, 1904 nr 98, (Telegramy Kurjera Warszawskiego). Dostęp https://polona.pl/item/26458780/3/
  5. Mucha : szkice satyryczno-humorystyczne : zebrane przez F. Kostrzewskiego i H. Pillatego. R.42, nr 25 (17 czerwca 1910) https://polona.pl/item/8057107/1/
  6. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Michał Flatau. rakowice.eu. [dostęp 2019-01-03].
  7. Nasz Przegląd : organ niezależny R.15, nr 123 (29 kwietnia 1937). Dostęp https://polona.pl/item/9198582/6/

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]